Νοσταλγία..

Πάνε λίγα χρόνια που ήμουν παιδί. (Τουλάχιστον έτσι μου φαίνεται εμένα).
Από τότε, χάθηκαν πολλά.

Φύγαμε από την Αθήνα, όταν ήμουν 13 ετών.
Πήγαμε να κατοικήσουμε έξω από ένα χωριό το 1979, σε μια περιοχή που δεν υπήρχε άσφαλτος, δεν υπήρχε ρεύμα, ούτε τηλέφωνο.
Ήταν μια όμορφη κοιλάδα που σύνορο τα μάτια μου, είχαν τα βουνά ολόγυρα.

Πήγαινα στο σχολείο τον χειμώνα με την λάσπη ίσα με το γόνατο.
Αργότερα πήγαινα στην δουλειά πάλι με τις ίδιες συνθήκες.
Το αυτοκίνητο δεν περνούσε έτσι κι αλλιώς, εκτός αν είχες τρακτέρ.

Κάποιες φορές έριχνε χιόνι και στο δρόμο παίζαμε με την αδερφή μου χιονοπόλεμο μέχρι να πάμε και όταν γυρνούσαμε από την δουλειά.

Μετά, χωνόμασταν στην μασίνα  (σόμπα ξύλου που μαγειρεύει) και μοσχομύριζαν τα φαγητά της μάνας.

Τα καλοκαίρια, κοιμόμασταν έξω στην βεράντα, κοιτώντας το ταξίδι της σελήνης και των νεφών!
Ακούγοντας τον γκιώνη, την κουκουβάγια, ενίοτε την αλεπού να φωνάζει σαν παιδί.

Τις μέρες μου σαν παιδί, θυμάμαι να τις περνώ περπατώντας στο δάσος καθημερινά.
Έφτιαχνα ανάμεσα σε θάμνους, καταφύγιο.
Παραμέριζα τα κλαδιά και έκανα άνοιγμα ώστε να παίρνει το σχήμα μιας φωλιάς.
Έτσι, όταν ερχόντουσαν τα ξαδέρφια μου από τας Αθήνας, αμέσως τους έλεγα, "πάμε για εξερεύνηση"?
Είχα ονομάσει τα μονοπάτια θυμάμαι, "καλής ελπίδας", "παράξενων φαινομένων", "ησυχίας", "γαλήνης", "ηρεμίας" κλπ.
Όλα αυτά σε ηλικία 13 ετών.
Κάπου μέσα μου λυπόμουν για όσα θαυμάσια έχαναν τα ξαδέρφια στην πόλη.

Ο κόσμος από τότε άλλαξε, όμως η νοσταλγία για εκείνη την ζωή που έχασα, δεν έπαψε λεπτό.
Νοσταλγία, όμορφη λέξη.
Νόστος = νοστιμιά
Άλγος = πόνος
Ο πόνος για κείνο το γλυκό παρελθόν...

Ίσως γι αυτό να βγήκα έτσι ζαβό... η μήπως όχι?

Καλημέρα σας!

 

Ευρύνοος, ο τρελός του χωριού. 

Η .....ντομάτα!

Κοιτώντας μια απλή ντομάτα, άλλος βλέπει έναν κόκκινο λαχταριστό καρπό, άλλος σχεδόν νιώθει την γεύση της κοιτώντας την.
Άλλος βλέπει ένα γεμιστό με ρύζι, εξαίσιο καλοκαιρινό φαγητό.
Άλλος γεμιστό με κιμά στην κατσαρόλα.
Άλλος πάλι,  βλέπει έναν σπόρο που τα κατάφερε να γίνει καρπός, άλλος, έναν σπόρο που κατάφερε να πολλαπλασιαστεί, άλλος βλέπει έναν σάκο γεμάτο σπόρια για το μέλλον της ντομάτας!
Άλλος, βλέπει όλα αυτά μαζί κι άλλος παρακολουθεί εκείνον που τα βλέπει όλα αυτά μαζί.

Είμαστε μια αλυσίδα αλλεπάλληλων γεγονότων και παρατηρήσεων.
Φανταστείτε τι τραβάνε κάποιοι που μονίμως βλέπουν την πολυπλοκότητα όλων αυτών των απλών πραγμάτων και παρατηρήσεων!

Για κάποιους, ο κόσμος είναι γεμάτος ερεθίσματα και διαπιστώσεις..
Για κάποιους, τα πράγματα δεν είναι ποτέ τόσο απλά και σχεδόν ποτέ δεν λένε όσα κατανοούν και πολλές φορές προσπαθούν να πουν τόσο απλά πράγματα με τόσο απλά λόγια, ώστε να δούμε όλοι πόση κρυμμένη ομορφιά μπορεί να υπάρχει στον κόσμο των ιδεών..

Ευρύνοος, ο τρελός του χωριού..

Καλόν Ιούλιο!

Σουρεαλισμός..

Οι μενουμ-ευρώπηδες καλούν σε διαδήλωση τον κόσμο (που δεν μένει Ευρώπη) με τίτλο "παραιτηθείτε", αλλά με φωτογραφίες από το ΟΧΙ, που αυτοί βέβαια ήταν του ΝΑΙ, αλλά επειδή φυσάει αλλιώς φέτος, χρησιμοποιούν τις φωτογραφίες  και λένε πως δεν συμμετέχουν κόμματα, αλλά στην παρουσίαση γράφουν πως ανήκουν στο "δημοκρατικό τόξο" που όλοι ξέρουμε πως είναι ο Κυριάκος με τους φίλους του, τους πασόκους και τους ποτάμηδες και θέλουν ξανά να κυβερνήσουν, αλλά ο κόσμος δεν πρέπει να το ξέρει, για να πάει στην διαδήλωση.
Οι συριζαίοι δεν θα πάνε επειδή έχουν την παρέλαση υπερηφάνειας με τους γκέηδες  και τις γκέισες, αλλιώς θα πήγαιναν κι αυτοί αφού ούτε εκείνοι είναι ευχαριστημένοι με τους εαυτούς τους.

Εγώ μάλλον δεν θα πάω γιατί λέω να πάω μια βόλτα στη θάλασσα να φάω τίποτα σουβλάκια και λέω τίποτα, επειδή δίχως λεφτά, μόνο τίποτα παίρνεις. Βρε αδερφέ σώζουμε άλλη φορά την χώρα.
Κάθε χρόνο την σώζουμε, ας το αναβάλλουμε μια χρονιά.

Πάντως εσείς που θα πάτε, έχετε το νου σας μην σας φωτογραφήσουν, επειδή ποτέ δεν ξέρεις σε ποια επόμενη διαδήλωση θα σας χρησιμοποιήσουν..

Αυτή την χώρα ποιος θα την πάρει?

Είμαστε σουρεαλιστικό κράτος με τα όλα μας!

Καλημέρα σας!

Ευρύνοος, ο τρελός του χωριού..

Life...

Ζούμε λόγω μιας σειράς συμπτώσεων.
Όποιος αυτό δεν παραδέχεται, δεν ζει, απλώς υπάρχει.

Γραμμένο πάνω στο ψέμα του χρόνου...

Ευρύνοος 26 του Απρίλη έτος 2016.

Έρημος..

Νιώθω να βρίσκομαι στην έρημο. 

Διαβάζω συνεχώς, θα έχουμε εμφύλιο. 

Θα έχουμε? 

Δεν έχετε προσέξει μάλλον πως ήδη έχουμε εμφύλιο. 

Διαβάστε μονάχα σχόλια και αναρτήσεις και θα διαπιστώσετε πως λούζουν οι μεν τους δε.

Προδότες, σκατόψυχοι, φασίστες, ρατσιστές, άθεοι, ένθεοι, όλοι "καλοπροαίρετοι".

Κι εγώ ανάμεσα στους μεν και τους δε, να ψελλίζω με την ελάχιστη δύναμη που μου απομένει. 

Δεν είμαι φασίστας, δεν είμαι προδότης, δεν είμαι σκατόψυχος, δεν είμαι άθεος. 

Είμαι άνθρωπος. 

Όμως βλέπω πως βρίσκομαι ανάμεσα σε κτήνη. 

Με την ίδια ευκολία κάποιος που θέλει να προσφέρει βοήθεια σε αλλοδαπούς, λεει σκατόψυχους τους χριστιανούς. 

Με την ίδια ευκολία που κάποιος θέλει να βοηθήσει Έλληνες, λέει προδότες τους υπόλοιπους.

Το κράτος, ρίχνει ξύλα και λάδι σε αυτή την φωτιά, μια και βολεύει για τα σχέδια της παγκόσμιας τάξης. 

Κάποιοι λίγοι, προσπαθούμε να καταλάβουμε πως μπορούμε να βγούμε από τούτη την έρημη από ανθρώπους, γη.

Στα άκρα οι Έλληνες, όπως πάντα. 

Χωρισμένοι οι Έλληνες, όπως πάντα. 

Τυφλωμένοι από μίσος για τους "άλλους", όπως πάντα. 

Δεν υποστηρίζω ακρότητες, είναι χάλια. 

Όμως όταν κάποιος θέλει να βοηθήσει και μπορεί, ας βοηθήσει, είτε Έλληνες, είτε αλλοδαπούς. 

Όταν κάποιος βοηθά και κάποιος του προσδίδει χαρακτηρισμούς, να σκέφτεται να μην έρθει ποτέ στην θέση εκείνου που δέχεται βοήθεια. 

Έχει σημασία τι θεό πιστεύει ο έχων ανάγκη?

Έχει σημασία τι θεό πιστεύει ο δίνων βοήθεια? 

Έχει σημασία αν έρχεται από πόλεμο,  φτώχεια η αναζητώντας μια καλύτερη τύχη? 

Έχει σημασία αν έρχεται να σε πολεμήσει. 

Έχει σημασία αν έρχεται να σε καταστρέψει. 

Έχει σημασία αν έρχεται ως εχθρός. 

Μέχρι να δεις όμως τι ρόλο παίζει, παίξε τον ρόλο του ανθρώπου. 

Αν αποδειχτεί πως η καλοσύνη σου πήγε στράφι, τουλάχιστον θα έχεις κάνει το καθήκον σου ως άνθρωπος. 

Κι αν όλα πάνε στραβά, τότε κάνε το καθήκον σου σαν Έλληνας. 

Το μίσος μόνο μίσος γεννά. 

Η καλοσύνη, μπορεί να λιώσει σίδερα.

 

Μέσα στην έρημο, ψάχνω την όαση. 

Παλεύω κι εγώ με τα δικά μου τέρατα. 

Κάποτε τα καταφέρνω, κάποτε με νικούν. 

Αν δείτε ποτέ να με νικούν, να μου θυμίζετε την όαση. 

Καλημέρα σας!

Ευρύνοος, ο τρελός του χωριού. 

Δεν καταλαβαίνω..

Δεν καταλαβαίνω αλήθεια, πως γίνεται να το βλέπω μόνο εγώ και κάμποσοι ακόμα.
Δεν καταλαβαίνω πως γίνεται να αυτοκαταστρεφόμαστε και να λειτουργούμε σαν να μην τρέχει τίποτα.

Πως γίνεται ας πούμε, χιλιάδες χρόνια συνεχόμενα, οι άνθρωποι να τα κατάφερναν δίχως να διαταράξουν το περιβάλλον και σήμερα να το καταστρέφουν συστηματικά.
Τι περιμένουν αλήθεια?
Ότι θα τους προσφέρει πάντα?
Ότι είναι δίχως αντίκρισμα όλα αυτά που κάνουν?
Δεν καταλαβαίνουν πως κάποια μέρα όλος αυτός ο χάρτινος πύργος θα καταρρεύσει?

Ζούμε στην εποχή του "υπέρ".
Υπεραλίευση, υπερκαταναλωτισμός, υπερτίμηση και υπερεκτίμηση!

Δεν υπάρχει κάτι βασικό που είχαν οι άνθρωποι εδώ και χιλιάδες χρόνια.

ΜΕΤΡΟ!

Αυτός ο κόσμος είναι καταδικασμένος να αποτύχει.
Εγώ ίσως να λείπω και να μην προλάβω να το δω.
Το ίδιο και εσείς.

Να πως λειτουργούν.
"Αφού εγώ θα λείπω, τι με νοιάζει?"
Φτάσαμε να μην σκεφτόμαστε τα παιδιά!
Την συνέχεια την δική μου και την δική σας!

Δεν μετριούνται όλα με χρήμα και νούμερα.
Αν δεν αλλάξει το μοντέλο αυτό του δυτικού "πολιτισμού", μετράτε την αντίστροφη μέτρηση..

Καληνύχτα σας!

Ευρύνοος, ο τρελός του χωριού.

https://vimeo.com/130279788

Χρονοταξίδι!

Αλήθεια, όταν ακούω κάτι τέτοια, νιώθω να ταξιδεύω στον χρόνο και στον χώρο.
Δεν υπάρχω εδώ.
Απομονώνω την εικόνα του καλλιτέχνη από το εξωτερικό περιβάλλον και βαζω ότι φόντο θέλω εγώ.
Την αγορά, έναν δρόμο στο δάσος, πετρόχτιστα κάστρα, πλάι στην αιώνια θάλασσα!

Αλήθεια, οι άνθρωποι έχουμε καταφέρει το ταξίδι στον χρόνο μέσα από την τέχνη!

Πάρτε παράδειγμα αυτόν τον καλλιτέχνη του δρόμου, αποκόψτε νοητικά την εικόνα του και μεταφερθείτε στην εποχή που εκείνος πρεσβεύει.
Η θεατρικότητα, η κίνηση, η εικόνα του, είναι εκείνης της μαγικής εποχής, που οι δράκοι δεν βρίσκονταν μονάχα στα παραμύθια, αλλά και στις διηγήσεις των storytellers, γύρω από την φωτιά.
Οι πριγκίπισσες έβγαιναν κρυφά να συναντήσουν τον ιππότη τους.
Οι οικογένειες ήταν ενωμένες σαν γροθιά.
Οι άνθρωποι ίδρωναν πάνω στην γη και τρώγαν τους καρπούς της.

Μα να σας αφήσω να απολαύσετε το ταξίδι!
Συγχωρείστε με για τον βερμπαλισμό μου!

Καλησπέρα σας!

Υγ:μπορεί τα χρόνια να περνούν, οι άνθρωποι όμως δεν αλλάζουν.
Έστω κι αν πέρασαν οι μέρες, εύχομαι καλή χρονιά σε όσους απέμειναν ζωντανοί!

Ευρύνοος, ο τρελός του χωριού.

https://youtu.be/KMX2bmtS_TE

Εσείς αναρωτιέστε?

Πάντα αναρωτιόμουν

από την σελήνη

ποιά να είναι άραγε η σκοτεινή πλευρά της Γης?

Το κάλεσμα της Γης ας μας οδηγεί.

Ευρύνοος, ο τρελός του χωριού.

Η μέθη του τρελού..

Πριν 10-15 χρόνια, ήρθες πιωμένος στο σπίτι μου κι άρχισες φασαρία. 
Όταν κάλεσα βοήθεια συγγενείς μου, μέσα στον παρανοϊκό θυμό σου, σκότωσες 5 από τα 25 άτομα που είχαμε μαζευτεί.
Υποχρεωσες με την τρομοκρατία των όπλων σου, όλους μας να ζούμε με τον φόβο. Έκαψες το σπίτι μου, έκλεψες ότι βρήκες κι έμεινα νηστικός εγώ και τα παιδιά μου που τα έβλεπα να πεθαίνουν βασανιστικά μέρα με την μέρα.
Με έβαλες με το πιστόλι στον κρόταφο να πάρω μέχρι και δάνειο για να το κλέψεις κι αυτό.
Όταν μετά από κάνα δύο χρόνια κατάφερα να σε ξεφορτωθώ, θύμα κι που κλαψουριζες πως δεν ήξερες τι έκανες, πως ήσουν πιωμένος κι άλλα τέτοια θέατρα.
Επειδή τότε καταφέραμε να σε αποκρούσουμε και να ανταποδώσουμε αυτά που έκανες στο σπίτι μου, έπεσες στα γόνατα και παρακάλεσες να σε βοηθήσω οικονομικά να σταθείς και πάλι στα πόδια σου.
Επειδή εγώ έχω ο ανόητος μεγάλη ψυχή, σε βοήθησα. Σου έσβησα όλα τα χρέη σου που εκκρεμούσαν και ας με είχες καταστρέψει.
Τα χρόνια πέρασαν και φτάσαμε στο σήμερα.
Η τακτική σου πάντα ήταν να εισχωρείς στα του οίκου μου.
Φρόντιζες να τρυπώνεις και να κλέβεις χρήματα μια και είχες πάντα κάποιον από την φαμίλια μου να σε πληροφορεί για το πόσα έχω και που τα βάζω. Φταίω κι εγώ που δεν φρόντισα να κόψω τα πόδια κείνου που έκανε τις προδοσίες.
Όμως να που με αυτά και με αυτά, σήμερα, ο μεγάλος μου γιός δεν έχει δουλειά, ο μικρός μου έφυγε στα ξένα, ο παππούς με ψωροσύνταξη μας συντηρεί να μην πεθάνουμε από την πείνα και η κόρη μου έφτασε στο σημείο να κάνει βίζιτες διότι κι εκείνη δεν έλαβε την πρέπουσα Παιδεία.
Έτσι μας κατάντησες.
Ήρθα λοιπόν να ζητήσω την βοήθειά σου.
Σε είχα δανείσει τότε κι ας ήμουν με το πιστόλι στον κρόταφο κι ας σκότωσες εκείνα τα 5 συγγενικά μου πρόσωπα.
Αρνήθηκες ανάλγητος.
Δεν έχεις καρδιά ούτε ψυχή. Μονάχα μια ταμειακή έχεις στο κεφάλι και στην θέση της καρδιάς σου.
Όμως έχω να σου πω τούτο.
Έχουμε μια φράση στην πατρίδα μου, "ουδείς αχαριστότερος του ευεργετηθέντος".
Κι επειδή ξέρεις, άσπονδε "φίλε" μου, ούτε ξεχνώ, ούτε ηλίθιος είμαι, ξέρω κι εγώ να πίνω και μεθυσμένος να κάνω ακαταλόγιστες πράξεις και να σε πάρω κάτω μαζί μου.
Άντε, σε αφήνω τώρα, έχω καλή ρετσίνα από τα Μεσόγεια κι αποφάσισα απόψε να μέθυσω.

Ευρύνοος, ο τρελός του χωριού.

Καλημέρα σας.

Συνέντευξη στον Αυλόγυρο!

Φίλοι και φίλες, διαβάστε στον Αυλόγυρο:

Ο Ευρύνοος, αναπτύσσοντας τον μύθο του με τέχνη και ευστροφία και πλάθοντας με ιδιαίτερα χαρισματικό τρόπο τους ήρωές του, που θα κληθούν να πρωτοστατήσουν στη σωτηρία της Γης, κάθησε μαζί μας και μας μίλησε με τη δική του γλώσσα, που μόνο εκείνος ξέρει να χειρίζεται και να μαγεύει τον ακροατή…

Τι σας έχει λείψει από τα παιδικά σας χρόνια;

Οι γονείς μου. Κατά τα άλλα θεωρώ πως δεν μεγάλωσα ποτέ.

Ο αγαπημένος ήρωας των παραμυθιών, ποιος ήταν;

Ο Αλαντίν. Πάντα με γοήτευε η ιστορία του να βρεθεί ένα λυχνάρι και να εκπληρώσω τις επιθυμίες μου.

Θα συγχωρούσατε κάποιον που σας έχει πικράνει;

Ήδη το έχω κάνει και πιθανόν να το ξανακάνω, όμως θέλω πολύ χρόνο για να "γλυκάνω" μέσα μου, οπότε εξαρτάται από το μέγεθος της πίκρας.

Ποιο θεωρείτε ως Θείο δώρο στο χαρακτήρα σας;

Η υπομονή μου. Φημίζομαι γι αυτό.

Ποιο είναι το βασικό σας ελάττωμα;

Αν και δύσκολα βρίσκουμε ελαττώματα στους εαυτούς μας, θα έλεγα πως δεν έχω σεβαστεί το ρούχο που μου δόθηκε από τον δημιουργό όσο θα έπρεπε. Δυστυχώς περισσότερο κοιτούσα το μέσα μου παρά το περιτύλιγμα.

Αν η μοίρα σας γύριζε την πλάτη, τι θα κάνατε για να την καλοπιάσετε;

Η μοίρα! Αν είναι θηλυκού γένους θα την κερνούσα μια σοκολάτα… Αστειεύομαι! Λοιπόν, θα της θύμιζα πως με την υπομονή μου θα πάρει τον χρόνο της για να επανέλθει.

Πως εκδηλώνεται την αγάπη σας;

Γράφω. Στιχάκια, ποιήματα, μικρές ατάκες, στους τοίχους, σε παγκάκια, οπουδήποτε. Όπως καταλαβαίνει κανείς, είμαι εκδηλωτικότατος!

Η αισιοδοξία, υπάρχει στο λεξικό της ζωής σας;

Αισιοδοξία είναι το συνώνυμο μου μέχρι το οποίο τέλος.

Με τι ασχολείστε αυτό τον καιρό;

Με την Φύση που λατρεύω. Φυτεύω δένδρα που να δίνουν καρπούς ώστε όταν κάποτε φύγω, να συνεχίσουν τα "παιδιά μου " να ευχαριστούν τον οδοιπόρο. Δευτερευόντως, προσπαθώ να βάλω σε τάξη κάποια πράγματα που αφορούν το επόμενο βιβλίο που σκέφτομαι να εκδώσω.

Τι δεν θα θέλατε να μη σας κλέψουν από το θησαυροφυλάκιο της ψυχή σας;

Τις αξίες μου.

Ποια είναι η αγαπημένη σας ελληνική ταινία;

«Της κακομοίρας»,  με τον Χατζηχρήστο ως Ζήκος. Θεωρώ πως είναι ότι καλύτερο έχω δει.

Ποιο είναι το αγαπημένος σας αντικείμενο, το «γούρι» σας;

Το σακιδιάκι μου. Είναι αλήθεια πως το κουβαλάω πάντα μαζί μου.

Ποια είναι η αγαπημένης σας ατάκα;

"Έχουμε χάσει την μπάλα " είπα πρώτος την φράση που μου βγήκε τότε αυθόρμητα πριν από 32 χρόνια περίπου και την άκουσα να εξαπλώνεται στο πέρασμα του χρόνου!

Πως φαντάζεστε το μέλλον των ΜΜΕ μέσα από την κρίση που βιώνουμε;

Ίσως να αναλάβουν την εξουσία με απευθείας ανάθεση.

Η εξουσία πιστεύετε, φιμώνει τις τέχνες από φόβο ή από ανικανότητα να τις στηρίξει;

Και από φόβο αλλά περισσότερο από ανικανότητα, καθώς χρειάζεται κρητική σκέψη και όχι κρατική.

Ποιος πιστεύετε ότι είναι ο λόγος που ο Έλληνας αφήνει την τύχη του στα χέρια των άλλων;

Ο Έλληνας πάντα ήταν υποχωρητικός, μάλλον κατάλοιπο του παρελθόντος. Όμως όταν ο κόμπος φτάνει στο χτένι, τότε ξεσπάει.

Αν σας όριζαν για λίγα λεπτά της ώρας «νομοθέτη», ποιο νόμο θα θέτατε σε εφαρμογή;

Ένας νόμος που θα απαιτούσε να μην εφαρμόζεται κανείς άλλος πέραν του σεβασμού της ζωής του άλλου.

Τι φοβάστε περισσότερο, από τους ανθρώπους;

Την έλλειψη σεβασμού και αξιών.

Αν μια κακιά μάγισσα σαν έκανε με το ραβδί της ζώο, τι θα θέλατε να είστε;

Με βεβαιότητα αετό! Πρέπει να είναι απίστευτη η αίσθηση να πετάς και να κοιτάς από ψηλά, στη γη.

Πιστεύετε στα όνειρα;

Μόνο στο ονείρεμα, όχι στο όνειρο. Έχει διαφορά.

Αν σας ζητούσε ένα παιδί μια συμβουλή, τι θα του λέγατε;

Να μην μεγαλώσει ποτέ!

Ο Ευρύνοος είναι συλλέκτης στιγμών. Βρίσκεται ανάμεσα σε δύο κόσμους, εκείνον που οι άνθρωποι ονομάζουν φανταστικό και εκείνον που ονομάζουν πραγματικό. Σε καμία περίπτωση δεν έχει ξεκαθαρίσει ποιος είναι πραγματικός και ποιος φανταστικός. Γι’ αυτό και απαντάει σε δύο ονοματεπώνυμα: Ευρύνοος Ευρυνιάδης και Αναστάσιος Χατζησπυρίδης.

Έχει καταγραφεί ότι γεννήθηκε το 1966 στην Νέα Ιωνία Αθηνών. Από μικρός έμεινε χωρίς γονείς, γεγονός που τον έκανε να κινείται ανάμεσα στους δύο κόσμους. Έγινε μάρτυρας παράδοξων θεάσεων και γεγονότων και αποφάσισε να διηγηθεί τις φανταστικές(;) του ιστορίες.

Όπως ο Σωκράτης δεν είχε κάποιο «βιογραφικό» και τίτλους πανεπιστημίου, έτσι κι ο Ευρύνοος επιμένει να μοιράζεται το ήθος και τις ιδέες του. Είναι εφευρέτης παράδοξων και εξωφρενικών ανακαλύψεων και κειμένων.

Στοιχεία επικοινωνίας με τον συγγραφέα

Μέσω Facebook: https://facebook.com/evrynoos.evryniadhs

Σελίδα για το βιβλίο στο Facebook:

https://m.facebook.com/profile.php?id=1404744206468453

Μέσω email: com

tasosellhn@gmail.com

(Για τον 

ΑΥΛΟΓΥΡΟ και τον Παύλο Ανδριά

Πηγή http://aylogyros.blogspot.gr/2015/02/blog-post_15.html?m=1 

Ευρύνοος, ο τρελός του χωριού 

Παρουσίαση "Το κάλεσμα της Γης"..

Έχετε κάτι καλύτερο να κάνετε στις 23 Νοεμβρίου Κυριακή στις 7 το απόγευμα? 

Ελάτε στην παρουσίαση του βιβλίου μου "το κάλεσμα της Γης".

Μαζί μας θα είναι ο εκδότης Αβέρκιος Λουδάρος και ο συγγραφέαςΌμηρος Αβραμίδης.

Η παρουσίαση θα γίνει στο νεοκλασικό της οδού Πειραιώς 73 στην Αθήνα.
είναι το κτήριο της icomos και του Ομίλου UNESCO Πειραιώς και νήσων.

εδώ ενα βίντεο με τον χώρο,,


και χάρτης (κλικ να ανοίξει)

μόλις 5 λεπτά απο τον σταθμό Θησείου Και 4 λεπτά από το μέτρο Κεραμεικός.

Σας περιμένω την Κυριακή!

Έγραψαν επίσης για την παρουσίαση! 

" Στο καρφί "

" Φίμωτρο "

Ευρύνοος ο τρελός του χωριού..

Φταίει η βροχούλα?

Είσαι σε πελάτη και κρατάς, μπλοκάκι, στυλό, μέτρο.
Χτυπάει τηλέφωνο, άλλος πελάτης.
Απαντάς και ταυτόχρονα κρατάς σημειώσεις.

Εκείνη την στιγμή πιάνει βροχή.
Είσαι λοιπόν στην ύπαιθρο με το τηλέφωνο στο χέρι,  το μέτρο, το μπλοκάκι, το στυλό και φταίει η βροχούλα?
Το ρημάδι το τηλέφωνο, το μπλοκάκι, το μέτρο, το στυλό φταίνε, όχι η βροχούλα!

Η βροχούλα μονάχα δεν φταίει!

(Αν ήμουν σε κείνο το βουνό που φαίνεται στο βάθος, θα είχα τα σύννεφα στα πόδια μου και θα τα κοιτούσα αφ'υψηλού! )

Ευρύνοος, ο τρελός του χωριού.

Το κάλεσμα της Γης.. κυκλοφορεί..

Φίλες και φίλοι, το βιβλίο μου πλέον είναι πραγματικότητα!
 Το έχω ήδη στα χέρια μου.
 Όποιος επιθυμεί, μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μου για να του το στείλω (και ενυπόγραφο) .

Επίσης, σε μερικές μέρες θα ανακοινωθούν και σημεία πώλησης.

 Ένα ευχαριστώ στις Εκδόσεις Λυκόφως και πολλά ευχαριστώ στον φίλτατο συγγραφέα Όμηρο Αβραμίδη ο οποίος προσφέρθηκε να γράψει δύο λόγια στο οπισθόφυλλο του βιβλίου μου!

 Επίσης σας κάνω γνωστό πως η σελίδα του βιβλίου μου στο facebook, "Το κάλεσμα της Γης", σας περιμένει να την ακολουθήσετε.

https://www.facebook.com/pages/%CE%A4%CE%BF-%CE%BA%CE%AC%CE%BB%CE%B5%CF%83%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%93%CE%B7%CF%82/1404744206468453


και για κινητά
 https://m.facebook.com/profile.php?id=1404744206468453


Το κάλεσμα της Γης, είναι ένα βιβλίο που πρέπει να το διαβάσετε στα παιδιά σας κι εσείς οι ίδιοι περισσότερο.
 Είναι ύμνος στην Φύση, σε μια κρίσιμη καμπή της ανθρωπότητας η οποία πρέπει να πάρει μια απόφαση.
Από την απόφαση αυτή θα εξαρτηθεί η ίδια μας η ύπαρξη.

 Όποιος θέλει το βιβλίο, μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μου στο μεηλ που βρίσκεται πάνω δεξιά εδώ στο μπλογκ μου ή στην σελίδα μου στο facebook με προσωπικό μήνυμα, να του αποσταλεί ενυπόγραφο.

 Σας ευχαριστώ όλους!

 Ακολουθούν φωτογραφίες του "παιδιού" μου.

εξώφυλλο

οπισθόφυλλο

προσεχώς θα κυκλοφορήσει στα καταστήματα Public

εδώ η παρουσία στις εκδόσεις Λυκόφως. (ΚΛΙΚ)

Η καθαρτήρια βροχή, έφερε τη νουβέλα του Ευρύνοου "Το κάλεσμα της Γης".
Ένα ευαίσθητο έργο, που λειτουργεί ως "καμπανάκι" για το μέλλον της ανθρωπότητας. 
Σύντομα θα το βρείτε στα καταστήματα Public. 
Καλοτάξιδο να είναι. 
Από τις Εκδόσεις Λυκόφως.

Ευρύνοος, ο τρελός του χωριού..

Το εξώφυλλο του βιβλίου μου..

Το εξώφυλλο του βιβλίου το επιμελήθηκε μια καλή φίλη και μάλιστα δεν δέχτηκε καν αμοιβή!

Δείτε το αν θέλετε, πείτε και γνώμες!

Έκπληξη.

Την άλλη βδομάδα αν όλα πάνε καλά, κυκλοφορεί "Το κάλεσμα της Γης " !

Καλό φθινόπωρο!

Απόσπασμα απο το βιβλίο μου.. ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΓΗΣ

φωτο απο το facebook

Απόσπασμα απο το βιβλίο μου, "ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΓΗΣ" που θα εκδοθεί προσεχώς..



"Η φωτιά είχε κρατήσει.
Έριξε μερικές πέτρες πάνω στα κάρβουνα. Περίμενε να κάψουν και στο μεταξύ έσκαψε ένα μικρό λάκκο.
Μόλις έκαψαν οι πέτρες, τις πήρε με 2 κλαδιά και τις έριξε στον λάκκο.
Έστρωσε μερικά φύλλα πάνω τους και πάνω σ' αυτά έβαλε τα δύο ψάρια.
Τα σκέπασε πάλι με φύλλα και αφού τα κάλυψε καλά, τα σκέπασε όλα με χώμα.
Αυτό λειτουργούσε σαν φούρνος.
Αφού πέρασε η ώρα, τράβηξε το χώμα από πάνω, έβγαλε τα φύλλα και αποκαλύφθηκαν τα ψάρια.
Μοσχοβόλησαν, είχαν καλοψηθεί και ήταν πεντανόστιμα.
Είχε πια αρχίσει να βραδιάζει για καλά.
Έψαξε στον σάκο του για ένα κατσαρόλι μικρό, λίγο μεγαλύτερο από μπρίκι.
Έριξε μέσα τσάι και κάποια βότανα του βουνού που φύλαγε σε ένα σακουλάκι και μετά ξετύλιξε το μαντήλι με την Amanita.
Έβαλε ένα γενναίο κομμάτι μαζί με το τσάι και τα βότανα και το γέμισε με νερό απ' το φλασκί του.
Το έπιασε με σύρμα να κρέμεται πάνω από την φωτιά για να βράσει.
Δεν ήταν πρώτη φορά που ο Anoke έφτιαχνε Amanita -και όχι μόνο- ή κάποιο άλλο τελετουργικό "ρόφημα".
Ήδη είχε απλωθεί το σκοτάδι και η μόνη παρέα του Anoke ήταν η φωτιά και η Amanita.
Άναψε την πίπα του και ρούφηξε δυο καλές γουλιές από το ρόφημα.
Δεν άργησε να αχνοβλέπει χρώματα να χορεύουν ρυθμικά γύρω από την φωτιά και ονειρικά πλάσματα να αιωρούνται σαν από καπνό φτιαγμένα.
Η Amanita τον οδήγησε στον κόσμο των πνευμάτων και των προγόνων.
Άρχισε να αισθάνεται ελαφρύς, σαν πούπουλο.
Ένοιωθε πώς άνοιγε τα φτερά του και πετούσε σαν πουλί της νύχτας.
Πετούσε κι έβλεπε τον εαυτό του μπροστά στην φωτιά, ξαπλωμένο ανάσκελα με την πίπα του ριγμένη στο πλάι.
Τώρα έβλεπε πια πολύ καθαρά, έβλεπε πέρα από τον χώρο και τον χρόνο.
Μπορούσε να δει την παιδική του ηλικία, τα παμπάλαια χρόνια της φυλής του, το πώς κυνηγούσαν, πώς έφτιαχναν τις σκηνές τους, πώς οι παλαιοί της φυλής μάθαιναν στους νεώτερους τα βότανα για τις τελετές και τις θεραπείες, μετά έβλεπε πώς οι λευκοί τους εκτόπιζαν από τις περιοχές τους, πώς τους κυνηγούσαν και πόσο ασεβείς ήταν πάνω στην Φύση, την οποία βίαζαν τόσα χρόνια που ξερίζωναν ατελείωτα παρθένα δάση για να βάλουν καλλιέργειες ή να φτιάξουν πόλεις.
Ο Anoke πάνω, κοιτούσε τον εαυτό του ξαπλωμένο μπροστά στην φωτιά και τον έβλεπε να δακρύζει."

προσεχώς θα δείτε και το εξώφυλλο 

© Ευρύνοος, ο τρελός του χωριού..

Υλικά..

Δεν μπορείς με υλικά ονείρων να χτίσεις οικοδομές, 

όπως και δεν μπορείς με υλικά οικοδομών να χτίσεις όνειρα.. 

φωτο απο εδω

Ευρύνοος ο τρελός του χωριού..

ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ 2

Διαβάζω εδώ κι εκεί για κάποιους νόμους που καλύπτουν τις μειονότητες..
η σύγχρονη κοινωνία μας, προστατεύει κάθε λογής μειονότητες..
εύχομαι λοιπόν, να με/μας προστατέψει κάποιος νόμος..

Ναί, ανήκω σε μια μειονότητα..
αυτοπροσδιορίζομαι ως μειονοτικός..
οι αρχές της μειονότητας μου/μας είναι:

ΔΕΝ στηρίζω καμία Αρχή..
ΔΕΝ υπακούω καμία Αρχή..
ΔΕΝ αναγνωρίζω καμία Αρχή..
ΔΕΝ θέλω τους νόμους, δεν τους αναγνωρίζω, ακόμη κι αυτούς για τις μειονότητες αλλά δεν έχω/ουμε άλλο τρόπο να ακουστώ/ούμε..
ΔΕΝ θέλω θέσεις,πλούτο, εξουσίες, εκπροσώπους, αντιπροσώπους..
ΔΕΝ θέλω κανείς να ανήκει σε κανέναν..
ΔΕΝ είμαι πολεμιστής του φωτός, δεν είμαι Τζεντάϊ, δεν είμαι ήρωας, δεν είμαι σοφός..
ΔΕΝ με εκφράζει κανένας πολιτικός χώρος, θρησκευτική οδός, με την έννοια που αυτά έχουν την τρέχουσα στιγμή της ιστορίας..

Αναγνωρίζω μονάχα την Αγάπη, την Φιλότητα και την Καλοσύνη..

Αναγνωρίζω μονάχα τις προσωπικές ελευθερίες και κανέναν περιορισμό στο πού επιλέγει να κινηθεί, να κοιμηθεί, με ποιόν θα επικοινωνήσει και πώς θα φερθεί, αρκεί να μην ενοχλεί τον διπλανό του..

Αναγνωρίζω την φυσική Ανάγκη των ανθρώπων, για την Τέχνη, για την Δημιουργία, για την Επιστήμη της καλοσύνης, όχι για την επιστήμη της καταστροφής..

Αναγνωρίζω ως έγκλημα έναντι της ανθρωπότητας την δημιουργία κάθε βλαπτικού παράγοντα προς την Φύση και τον Άνθρωπο..

Αναγνωρίζω επίσης το Δικαίωμα του Ανθρώπου, στην διατήρηση της Αρμονίας με την Φύση, την διατήρηση των σπόρων αυτής και το Δικαίωμα στους φυσικούς πόρους της Μάνας Φύσης, (νερό, στέγη, τροφή)..

Θεωρώ πως η Παιδεία δεν πρέπει να μεταδίδεται με τον τρόπο που μεταδίδεται τώρα..
ΔΕΝ είναι καν παιδεία για μένα..
ΔΕΝ είναι παιδεία να αντικρύζουν-χτίζουν τα παιδιά το μέλλον με βάση το κέρδος και ΜΟΝΟ!

Παιδεία είναι, το πόσο καταφέρνεις να κάνεις Ανθρωπιστή έναν νέο..

ΔΕΝ είναι παιδεία να αναζητάς πόρους απο την Γή δίχως να σκέφτεσαι πως εξαντλείς κάθε απόθεμα απο τα παιδιά σου, πως καταστρέφεις βιότοπους απο  κάποιες φυλές που ήρθαν εδώ χιλιάδες χρόνια ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΣΕΝΑ, (αλλά έχουν διαφορετικό τρόπο και δρόμο απο ΣΕΝΑ ΡΑΤΣΙΣΤΗ) και επέλεξαν να ζούν σε Αρμονία με την Φύση..

όποιος φέρεται ολοκληρωτικά, παραβατικά, δυσαρμονικά και επικίνδυνα προς την Φύση και τις ισορροπίες Της, ΠΡΕΠΕΙ να έχει αντιμετώπιση εγκληματία..

Αυτό είναι το αρχικό μανιφέστο της μειονότητας μου/μας..
ελπίζω η "Δημοκρατική" κοινωνία μας/σας, να μου/μας αναγνωρίσει το δικαίωμα ύπαρξης, αυτοδιάθεσης και τήρησης των Αρχών μας..
εύχομαι το μανιφέστο, να διευρυνθεί κι απο άλλους μειονοτικούς που αισθάνονται ομοίως..

φωτο απο εδώ

Ευρύνοος, ο τρελός του χωριού..

Ραπάρουμε..

..ότητα, ..ότητα
αυτή η ανθρωπότητα
με τόση ελαφρότητα
δοξάζει ερμαφρόδιτα
γιορτάζει ποταπότητα
ψωνίζει ανεγκεφαλότητα
σκέφτεται ανωριμότητα
ψηφίζει ανελευθεριότητα
τρώει την μπιφτεκότητα
κοιμάται στην ορθότητα
και χέζει συνειδητότητα

φωτο απο εδώ

γι αυτό η ανθρωπότητα
δεν βρίσκει ηρεμότητα
μαντρώνεται σοβαρότητα
κλαίει συλλογικότητα
αισθάνεται πληρότητα
περισσεύει η βλακότητα
ΗΜΙΤΕΛΗΣ ΟΝΤΟΤΗΤΑ..



Ευρύνοος, ο τρελός του χωριού..

ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ..

σκέφτομαι πόσοι φίλοι θα στραβώσουν με αυτά που ακολουθούν και παίρνω την απόφαση να γράψω..
αφορμές για όσα γράφουμε πάντα υπάρχουν τριγύρω μας..
λέμε πολλές φορές για κάποιον αν είναι "επιτυχημένος".. ποιός ρώτησε άραγε τι θεωρεί ο καθένας επιτυχία?
η πλέμπα συμφωνεί πως επιτυχία είναι μια καλή δουλειά, πολλά λεφτά και ωραίες γυναίκες στο κρεβάτι..
η πλέμπα είπα? λάθος μου.. το 99.9% ήθελα να πώ, ίσως και περισσότεροι..

κρίνουμε κάποιον απο τα παπούτσια που φοράει, τα ρούχα, το αμάξι, το σπίτι, τον σύντροφο, τα μετρητά..
προτιμώ να κρίνω κάποιον απο το μυαλό που κουβαλάει, τις σκέψεις του και τις Αξίες του.. δεν έχει σημασία αν ακολουθεί κατα γράμμα όσα λέει και πιστεύει, αρκεί να προσπαθεί..
όσο πετυχαίνει, τόσο επιτυχημένο τον θεωρώ..

πόσο διαφορετική κοσμοθέαση μπορεί να έχουν δύο πλάσματα του ίδιου είδους, δεν λέγεται.. μόνο διαπιστώνεται..
αν μιλάς με "τρελούς" κατανοείς πως δεν έχουν τις ίδιες "ανάγκες" με τους "γνωστικούς"..
ακόμη και για τα αδέσποτα διαφωνώ.. ποιός τα βάφτισε έτσι?
αδέσποτα.. αγαπάτε τον δεσποτισμό λοιπόν?
σας αρέσει να δένεται τους φίλους σας? για ποίον λόγο? μην ελευθερωθούν απο σας? μην επιλέξουν την παρέα κάποιου άλλου "δέσποτα"?

φωτο απο εδώ

πόση αξία έχουν τα λεφτά?
τόση ώστε οι φίλοι να μένουν κοντά σου όταν τα έχεις και τόση ώστε να φεύγουν μακριά σου όταν σου λείπουν αυτά.. διαβάζω βαθυστόχαστα λόγια κάποιων που λένε ας πούμε "ο σεβασμός δεν αγοράζεται, αλλά κερδίζεται"..
χαχαχα πές το στον τύπο που γλύφει τον άλλο που έχει άπειρο χρήμα και τον σέβεται γι αυτό..
όμως είναι έτσι? μήπως είναι κάπως αλλιώς?
άλλο σεβασμός, άλλο φόβος και γυφτιά..

μα στην κοινωνία της πλέμπας του 99,9% η υποκρισία και το δήθεν επικρατούν..
πως να ονομάσει κανείς φόβο τον σεβασμό όταν δεν σέβεται τον ίδιο τον εαυτό του..!
πως να δεχτεί την γυφτιά του όταν η "επιτυχία" μετράται σε ΝΟΜΙΣΜΑτα.. (κάτι που ΝΟΜΙζουμε δηλαδή πως έχει αξία)..

πώς να δεχτεί την ελευθερία του άλλου όταν δεν έχει κερδίσει την δική του?

πόσο κακό είναι να βλέπει κανείς διαφορετικά πράγματα απο έναν άλλο στον ίδιο πίνακα?
πόσο παρεξηγήσιμος γίνεται όταν δεν τον κατανοούν οι πολλοί?
πόσο τον ενδιαφέρει άραγε ΑΝ τον κατανοούν?
ο Διογένης ζούσε σε ένα πιθάρι.. σήμερα, αιώνες μετά, το δικό μου πιθάρι, έχει τον εγκέφαλο μου εντός του..

τα σάβανα δεν έχουν τσέπες μωρέ!

Ευρύνοος, ο τρελός του χωριού..

Το βιβλίο που δεν έβρισκε φτερά..

Μιά φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα μικρό βιβλίο..

ο συγγραφέας του το αγαπούσε όσο και το παιδί του..
μα έτσι κι αλλιώς ήταν παιδί του πνευματικό.. έτσι είναι τα βιβλία..

ιδιαίτερα εκείνα τα βιβλία που έχουν ΚΑΤΙ να πούν..
κάτι, το οποίο είναι κρυφό για τους αμύητους, όμως φανερό για όλα τα παιδιά του κόσμου..

φωτο απο εδώ

έτσι λοιπόν, το βιβλίο, έψαχνε να βρεί τα φτερά του για να πετάξει..
ο συγγραφέας, το έδωσε σε Φίλους που αγαπούσε, πώς θα εμπιστευόταν άλλωστε κανείς το παιδί του σε έναν άγνωστο αν δεν τον αγαπάει?

εκείνοι που το διάβασαν, του έλεγαν τα καλύτερα λόγια..
ο συγγραφέας, αναρωτιόταν: "τότε για ποιόν λόγο δεν βάζουν φτερά στο βιβλίο μου οι πεταλωτές βιβλίων"?
η απάντηση ήρθε απο έναν άλλο συγγραφέα..
μεγάλο συγγραφέα, όχι σαν τον δικό μας, που ούτε εμπειρία έχει ούτε γνωρίζει τους πεταλωτές βιβλίων..

του είπε λοιπόν, ο κύριος Όμηρος..

"φύλαξε το το βιβλίο, να περάσει η κρίση και μετά να το βγάλεις.. μην χαθεί και είναι κρίμα..
δεν σε γνωρίζουν οι πεταλωτές βιβλίων γι αυτό δεν είναι σίγουροι για τα βήματα που θα κάνει το βιβλίο σου"..

έτσι έμεινε να τον ακούει ο δικός μας συγγραφέας τον κύριο Όμηρο, ο οποίος συνέχισε:

"εντυπωσιάστηκα με αυτό που διάβασα.. έχεις ταξιδέψει σε όλη την Γή?" ρώτησε..

"όχι, μα με την μικρή μου Φαντασία και την δική μου πραγματικότητα, έφτασα στα πέρατα του κόσμου" απάντησε ο δικός μας συγγραφέας..

απο κείνον τον διάλογο, πέρασε καιρός, κάμποσοι μήνες και ο συγγραφέας μας, μετά απο αναζήτηση, βρήκε κάποιους ιππότες που ζούσαν κι εκείνοι σε ένα παράλληλο σύμπαν όπως αυτός κι ένας απο δαύτους του βρήκε μια νεράιδα, που του είπε πως κι εκείνη πεταλώνει βιβλία..

έτσι, της έδωσε το βιβλίο του εκείνος κι εκείνη του υποσχέθηκε πως μετά απο λίγο καιρό, το βιβλίο του θα πετάξει..

φωτο απο εδώ

βουρκώνει ο συγγραφέας..
όχι τότε, μα τώρα που τα γράφει..


καλοί μου φίλοι, το βιβλίο-παιδί μου, θα πετάξει..
ήρθε η ώρα του..
να το αγκαλιάσετε γιατί απο τα παιδιά μαθαίνουμε.. πιστέψτε με..

φωτό απο εδώ

θα με θυμηθείτε..

δεν μπορεί να έχει άδικο ο κύριος Όμηρος..

περισσότερα θα πούμε προσεχώς..



υγ: εδώ, κλικ είχα κάνει μια νύξη για το βιβλίο που έγραφα..
τίτλος του, "ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΓΗΣ"..

να είστε όλοι πάντα καλά..!

Ευρύνοος, ο τρελός του χωριού..