Φωτιά..

λίγες μόλις μέρες πέρασαν που πήρε φωτιά στην περιοχή μου, στο Πόρτο Ράφτη της οποίας την αφετηρία έλαχε να είμαι μάρτυρας..
εκείνη την ώρα περνούσα στην λεωφόρο και ότι είχε ξεκινήσει πίσω απο το LIDL..

το κακό που άφησε πίσω της, μεγάλο..
θα ακολουθήσουν φωτογραφίες..

ναι, αυτό που βλέπετε, είναι ο ιππόδρομος και εντός βρίσκεται η ΕΔΡΑ της πυροσβεστικής υπηρεσίας.. ναι, εκεί που έκανε πάρτι η φωτιά..

αλλεπάλληλα τηλεφωνήματα μεταξύ γνωστών ανησυχούντων έγιναν, δάκρυα ποτάμια έτρεξαν απο μένα (κι όμως οι άντρες κλαίνε) και τελικά αποτράπηκε το μέγιστο κακό..
ΔΕΝ πήρε φωτιά το κοντινό μας δάσος..

κι όμως, σήμερα λίγο πρίν βραδιάσει, έλαβα ένα τηλεφώνημα απο την αδελφή μου που μου έλεγε πως σήμερα το δάσος μάλλον δεν γλυτώνει..

γύρω στις 7μιση-8 το απόγευμα, έπιασε φωτιά στο Αυλάκι στην οδό Κερκύρας..
ξεκίνησα να πάω στο σημείο..

λίγο πρίν φτάσω, προπορευόμενο όχημα, ρίχνει αναμμένο τσιγάρο απο το παράθυρο..
ήμουν με την μοτοσυκλέτα μου και είδα το τσιγάρο να σπιθοβολάει στην άκρη του δρόμου..

τότε σκέφτηκα πως πράγματι δεν υπάρχει καμία σωτηρία γι αυτό τον κόσμο..
όλη η περιοχή μύριζε καμμένα και ο τύπος πέταξε το τσιγάρο απο το παράθυρο..
ίσως να υπέθεσε πως δεν υπάρχει κίνδυνος αφού είναι μέσα στην πόλη και πάνω σε άσφαλτο, μα τα χόρτα είναι παντού ξερά και ο κίνδυνος είναι πάντα υπαρκτός..

να μην τα πολυλογώ, έφτασα κοντά στο σημείο και κλασικά η αστυνομία είχε κλείσει τον δρόμο..
υπήρχαν άνθρωποι που ήθελαν να επιστρέψουν στο σπίτι τους και δεν τους άφηναν να περάσουν..
φανταστείτε να έχετε αφήσει το παιδί σας μόνο για να πεταχτείτε κάπου για ψώνια ας πούμε και στην επιστροφή να σας απαγορεύουν την πρόσβαση !!!

μάλιστα, υπήρξαν και λεκτικοί διαπληκτισμοί μεταξύ πολιτών και αστυνομίας..
είναι αλήθεια τραγικό  να βλέπεις το ύφος μερικών που φορώντας στολή, "ψηλώνουν" και μερικούς πόντους..

τέλος πάντων, πάντα είχα την απορία, για ποιό λόγο δεν αφήνουν τον κόσμο να βοηθήσει στην κατάσβεση..
παλιότερα, θυμάμαι να κουβαλάμε στο βουνό κουβάδες με νερό και να σκύβουμε επειδή ερχόταν κι έκανε ρίψεις το αεροπλάνο κατα διαστήματα..
δηλαδή τότε δεν φοβόντουσαν για την ζωή μας και ξαφνικά τους έπιασε ο πόνος?

μην γελιέστε, όλα γίνονται για την ΥΠΑΚΟΗ..
τίποτε άλλο δεν τους ενδιαφέρει τους "νομοθέτες"..

ώρα περίπου 8 το απόγευμα..

κοντά στα σπίτια..

μαρτυρίες λένε πως η φωτιά ξεκίνησε επειδή κάποιος είπε να κάψει κάποια κλαδιά και ξερόχορτα!!!

ΠΟΣΟ ΣΤΟΚΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΨΕΙ ΦΩΤΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΕΠΟΧΗ?

ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΣΥΝΗΘΙΖΩ ΝΑ ΛΕΩ, ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΒΑΛΕ ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΣΑΝ ΚΙ ΑΥΤΟΝ, ΨΗΦΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΒΓΑΖΟΥΝ ΤΙΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΒΓΑΖΟΥΝ..

ΥΠΟΨΙΝ Η ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΠΥΡΚΑΓΙΑ, ΕΙΧΕ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΑΠΟ ΗΛΕΚΤΡΟΣΥΓΚΟΛΛΗΣΗ !!!

το μπλόκο.. αγαπημένη κίνηση των ένστολων..

άρχισε να σκοτεινιάζει..

όχι, δεν είναι φώτα σπιτιών..
είναι εκατοντάδες μικρές εστίες..

σαν βραδιάζει, φαίνεται καλά πόσες φωτιές υπάρχουν..

ας ελπίσουμε να μας βοηθήσει ο θεός..

μια και οι "άρχοντες" δεν θέλουν την βοήθεια των πολιτών για να τα "καταφέρουν" μόνοι τους..


εύχομαι να έχουν σβήσει τα πάντα μέχρι το πρωί..



Ευρύνοος, ο τρελός του χωριού..

ΔΑΚΡΥ

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ?


Αυτό για μένα είναι Τέχνη..
να σε αγγίζει, να σε αναστατώνει, να σου θυμίζει, να σε ξυπνάει..

Ως άνθρωπος που έχω χάσει τους γονείς μου απο την εφηβική μου ηλικία, όταν το είδα σε ένα blog σήμερα, έβαλα τα κλάματα, μια και μου θύμισε τον πατέρα μου..

μου θύμισε τον γιό μου..
μου θύμισε τους πατεράδες και τους γιούς όλου του κόσμου..

αργότερα σε μια συνομιλία με ένα φίλο μέσω msn μου λέει, κάτσε να σου στείλω ένα βίντεο.. την ώρα που είδα τον τίτλο, ρίγησα.. έγραφε "τί είναι".. του είπα για το βίντεο που είδα νωρίτερα, και μου λέει αυτό με το σπουργίτι? λέω ναι.. αυτό σου στέλνω λέει.. του διηγήθηκα για την απώλεια των γονιών μου απο νωρίς, και με άφησε ευγενικά να μείνω με τα συναισθήματά μου και το δάκρυ μου..

ευχαριστώ..
τα πάντα συνυπάρχουν μέσα μας..
το γέλιο, το δάκρυ..
στιγμές υπάρχουν που μας ξυπνούν την ύπαρξή τους..
μακάρι να "ξυπνάμε" πιό τακτικά.. να θυμόμαστε πως είμαστε άνθρωποι..

γιατί να μην αρκούμαστε σε μια όμορφη ζωή, να βοηθάμε τον συνάνθρωπο όταν έχει την ανάγκη μας?
γιατί να έχουμε γίνει αρπαχτικά? γιατί να στερούμε την αγάπη?
γιατί να στερούμε τους γονείς απο τα παιδιά?
γιατί οι πόλεμοι?

γιατί να γίνονται πράγματα και πρόσωπα απαραίτητα, απλά και μόνο μια ανάμνηση, και όχι μια πραγματικότητα και απόλαυση? απόλαυση της στιγμής..
και της αιωνιότητας..