Ζαβολιά..

Είπα οτι δέν θα βάλω ανάρτηση μέχρι τον Σεπτέμβρη αλλά δέν κρατήθηκα..
χθές βράδυ στην πανσέληνο, μπορεί να μην καταφέραμε να επισκεφτούμε τον αρχαιολογικό χώρο της Βραυρώνας (ήταν κλειστός), αλλά μείναμε στην θάλασσα σε μιά ερημική παραλία..

και το απολαύσαμε με καλή παρέα..
κουβέντα..

σκέψεις..

και είδαμε την πανσέληνο..

τότε, έπιασα να της τραβώ τα σκοτεινά της πέπλα..κι εκείνη, αντιστεκόταν..

μα όλα γύρω, άρχιζαν να γίνονται πιό φωτεινά..

κι εγώ επέμεινα..

και τότε όλα απόκτησαν Φώς!!




τώρα εκείνη γεμάτη ντροπή, θα αρχίσει να μας κρύβεται, μέχρι να της περάσει και να ξαναβγεί την επόμενη φορά..

storyteller

Πανσέληνος νύχτα (χθές)

Εφτασα στον ά-γνωστο ναό της Αθηνάς..

μαζί ήταν 6 ακόμη..
σύνολον 7..

καθίσαμε στις πέτρες..
απίστευτο να είσαι στο Πόρτο, Αύγουστο με Πανσέληνο και σε απόσταση 500 μέτρων να μην υπάρχει ψυχή.. και όλα αυτά ακριβώς δίπλα στην θάλασσα..

Εκείνη είχε παρέα..
την Αφροδίτη..
έλαμπαν και οι δυό τους..
με καλούσαν να τις τιμήσω..

πρώτα όμως πόζαραν για μένα..
κι εγώ πήρα την Στιγμή..

(ο μελωδός, τραγουδούσε..)

περπάτησα πάνω στην Σελήνη..
για μιά στιγμή..
για μιά αιωνιότητα..
μετά επέστρεψα να κοιτάξω γύρω μου..

και είδα..
την ομορφιά..έριχνε το ασημένιο φώς της πάνω μου και πάνω στην θάλασσα..κι όταν τέλειωσα με την αποτύπωση της ομορφιάς, τότε..
τότε, ήρθε η ώρα να τις Τιμήσω..
τα μπουκάλια με το κρασί που έφερνα μαζί μου, δέν ήταν όλα για την παρέα..
καθώς και τα αρωματικά λιβάνια και άλλα ορυκτά..

έβγαλα το πήλινο σκεύος..
απόθεσα δυό καρβουνάκια προσεκτικά..
πάνω τους όλα τα αρωματικά..
τα άναψα.. η σκέψη μου ήταν σε Κείνη..
εισέπνεα τους καπνούς..
όλα άρχισαν να αλλάζουν..
τίποτα δέν ήταν ίδιο με πρίν..
η σύνδεση τα μορφοποιούσε, τα συγκέντρωνε, τα σκόρπιζε..
τα χρωμάτιζε..

σηκώθηκα..
πήρα το μπουκάλι..
με σταθερά βήματα, περπάτησα ως την ακρογιαλιά..
στην δια-δρομή, κερνούσα το χώμα, τα βράχια, με κρασί..
όταν έφτασα στην άκρη, κέρασα την θάλασσα..
αυτή ήταν η προσφορά μου για απόψε..
τρείς γουλιές μοιραστήκαμε..
μιά εγώ, μιά η θάλασσα..
μιά εγώ, μιά η θάλασσα..
μιά εγώ, μιά η θάλασσα..
κάθε που ρουφούσα το κρασί σήκωνα το βλέμμα στην Σελήνη..
εξακολουθούσε να με κοι-τάζει..

μετά πήραμε το μονοπάτι της επιστροφής..

"Φεγγαράκι μου λαμπρό, φέγγε μου να περπατώ.."

υγ: οι φωτογραφίες είναι δικές μου (πρωτότυπο ε;)

Η Πανσέληνος μου

με τρία τραγούδια..











και τρείς εικόνες..
(μιά κι έχω πάθος με την φωτογραφία)