NUTS

Πολλές φορές..


τα μυστικά βρίσκονται μπροστά μας..

ή μέσα μας..

ή δίπλα μας..

άλλος τα βλέπει σαν σπόρ..

άλλος σε έναν αρχέτυπο, μυστικιστικό χορό..

άλλος στην πρώτη του τροφή..

άλλος στο διάστημα..

άλλος σαν δουλειά..

άλλος, αυτό που βλέπει..

το βλέπει με άλλα μάτια..

άλλος τα είδε "όλα"..

μα είναι τρελός ο τύπος..

μην τον ακούτε..

storyteller

Αντιπολεμική πρόταση

Ο Αριστοφάνης είναι απο τους αγαπημένους μου.. ο Καρακατσάνης, κορυφαίος εκφραστής του και κατ εξοχήν Αριστοφανικός.. ήρθαν στο Πόρτο Ράφτη και τους απολαύσαμε.. το έργο Λυσιστράτη..

Η Λυσιστράτη είναι κωμωδία του Αριστοφάνη που γράφτηκε και διδάχθηκε το 411 π.Χ.. Θεωρείται ένα από τα παλιότερα και χαρακτηριστικότερα αντιπολεμικά έργα. Η υπόθεση έχει να κάνει με τη σεξουαλική απεργία που κηρύσσουν οι γυναίκες της Αθήνας και της Σπάρτης, προσπαθώντας έτσι να πείσουν τους άντρες τους να σταματήσουν τον Πελοποννησιακό Πόλεμο.

Στην αρχαία Αθήνα, κατά την περίοδο του πελοπονησιακού πολέμου, οι γυναίκες με επικεφαλής τη Λυσιστράτη αποφασίζουν να σταματήσουν τον πόλεμο και να ξαναφέρουν την ειρήνη στον τόπο τους. Ανάμεσα στις συγκεντρωμένες γυναίκες, ξεχωρίζουν εκτός από τη Λυσιστράτη, η Αθηναία Κλεονίκη, η νεαρή Μυρρίνη, και η Σπαρτιάτισσα Λαμπιτώ.

Την αρχική ιδέα έχει συλλάβει η Λυσιστράτη η οποία για αυτόν το λόγο έχει συγκαλέσει κρυφά όλες τις Αθηναίες αλλά και αντιπροσώπους από τις υπόλοιπες πόλεις. Οι γυναίκες συγκεντρώνονται αλλά όταν εκείνη τους προτείνει την κήρυξη ερωτικής αποχής μέχρι οι άντρες να αποφασίσουν τη λήξη του πολέμου, αρχικά διαφωνούν. Τελικά και μετά από έντονους δισταγμούς πείθονται όταν η σπαρτιάτισσα Λαμπιτώ με αποφασιστικότητα προσχωρεί στο σχέδιο της Λυσιστράτης. Η απόφαση σφραγίζεται με όρκο πάνω στο κρασί.

Την ίδια στιγμή ακούγονται φωνές ενθουσιασμού από την Ακρόπολη, σημάδι πως το δεύτερο σκέλος του σχεδίου της Λυσιστράτης πέτυχε. Οι ηλικιωμένες γυναίκες έχουν κυριεύσει την Ακρόπολη, εκεί όπου βρίσκεται το θησαυροφυλάκιο των δημοσίων χρημάτων με τα οποία επιδοτούντο οι πολεμικές επιχειρήσεις.

Η συγκέντρωση των γυναικών διαλύεται. Στη σκηνή μπαίνει τώρα ο Χορός που αποτελείται από ηλικιωμένους άντρες και ακολουθεί ένας δεύτερος Χορός από ηλικιωμένες γυναίκες. Οι άντρες, εξοργισμένοι από την ανταρσία των γυναικών, έρχονται κρατώντας χύτρες και αναμμένους πυρσούς. Οι γυναίκες από την άλλη πλευρά κρατάνε σταμνιά με νερό. Αρχίζει η αναμέτρηση. Οι άντρες απειλούν τις γυναίκες με τους πυρσούς τους, και οι γυναίκες τούς κατατροπώνουν αδειάζοντας τα σταμνιά τους πάνω στις φωτιές των αντρών.

Στη σκηνή έρχεται ένας ηλικιωμένος Πρόβουλος (μέλος μιας δωδεκαμελούς επιτροπής διακεκριμένων πολιτών, που είχε σκοπό τον αυστηρό έλεγχο της οικονομίας). Σαν εκπρόσωπος της εκκλησίας του Δήμου, προστάζει τους τοξότες που τον ακολουθούν να συλλάβουν τις γυναίκες. Οι γυναίκες όμως δεν το επιτρέπουν.

Η Λυσιστράτη και ο Πρόβουλος επιδίδονται σ’ έναν αγώνα λόγων, όπου ο γυναικείος Χορός παραστέκεται στη Λυσιστράτη και ο αντρικός στον Πρόβουλο. Η Λυσιστράτη επαναλαμβάνει στον Πρόβουλο την απόφαση των γυναικών να επιβάλουν την ειρήνη, και ο Πρόβουλος εκδιώκεται από τις γυναίκες. Η αποχή έχει αρχίσει να γίνεται ανυπόφορη και για τα δύο φύλα. Όμως οι άντρες έχουν αρχίσει να αισθάνονται πολύ βαριές τις συνέπειες. Οι γυναίκες τους, σύμφωνα με τις οδηγίες της Λυσιστράτης, τους προκαλούν όσο γίνεται περισσότερο χωρίς όμως τελικά να υποκύπτουν στις επιθυμίες τους.

Παράλληλα το σχέδιο των γυναικών έχει επιτυχία και στη Σπάρτη. Ένας Σπαρτιάτης κήρυκας έρχεται και ζητά να ορίσουν οι Αθηναίοι αντιπροσώπους για να αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις της ειρήνης. Οι Σπαρτιάτες απεσταλμένοι και οι Αθηναίοι, κάνουν έκκληση στη Λυσιστράτη να τους βοηθήσει στο συμβιβασμό. Η Λυσιστράτη το πετυχαίνει με τη βοήθεια μιας καλλονής, της προσωποποιημένης Συμφιλίωσης.

Η Λυσιστράτη κατηγορεί Αθηναίους και Σπαρτιάτες γιατί πρόδωσαν την κοινή θρησκευτική και πολιτιστική τους κληρονομιά. Οι δύο αντιπροσωπείες απορροφημένες από τα κάλλη της Συμφιλίωσης, κάνουν αμοιβαίες παραχωρήσεις και η ειρήνη εξασφαλίζεται.

Το αίσιο τέλος σφραγίζεται με ένα συμπόσιο που παραθέτουν οι γυναίκες μέσα σε μια αποθέωση από τραγούδια και χορούς.

Η σημασία του Έργου

Το έργο αντιπροσωπεύει μια από τις καλύτερες στιγμές του Αριστοφάνη. Είναι η τελευταία προσπάθειά του να επικρατήσει η ειρήνη, μετά τους Αχαρνής (425 π.Χ.) και την Ειρήνη (421 π.Χ.). Από την Ειρήνη μέχρι τη Λυσιστράτη, έχουν διαδραματιστεί διάφορα πολιτικά γεγονότα: Η σύναψη της Νικιείου ειρήνης το 421 π.Χ., η άμεση σχεδόν παραβίασή της και από τις δύο πλευρές, η απώλεια της Δεκέλειας, του σπουδαιότερου οχυρού της Αθήνας, η καταστροφή της σικελικής εκστρατείας του 413 π.Χ., η αποστασία ενός μεγάλου μέρους της Αθηναϊκής συμμαχίας. Οι πληγές των αντιπάλων δεν άφηναν περιθώρια ούτε για ειρήνη ούτε για νέο πόλεμο. Όλοι ήταν ηττημένοι αλλά ταυτόχρονα αμετανόητοι.

Η Λυσιστράτη έχει τα ίδια αισθήματα με τον Τρυγαίο της Ειρήνης. Αντίθετα με τον Δικαιόπολη των Αχαρνέων, η Λυσιστράτη και ο Τρυγαίος θέλουν την ειρήνη όχι για λόγους προσωπικού συμφέροντος, ούτε μόνο για το καλό της Αθήνας, αλλά για το συμφέρον ολόκληρου του ελληνικού κόσμου.

Η ειρήνη στο τέλος του έργου επιτυγχάνεται με κάποιες αμοιβαίες παραχωρήσεις. Η Λυσιστράτη πείθει αφενός τους Αθηναίους να παραιτηθούν από την Πύλο, που έγινε Αθηναϊκή κτήση κατά τη διάρκεια των πολεμικών επιχειρήσεων, και αφετέρου τους Σπαρτιάτες, να παραιτηθούν από τρεις άλλες περιοχές.

Η συμφιλίωση επισφραγίζεται στο τέλος του έργου με τον Σπαρτιάτη τραγουδιστή να επικαλείται και να υμνεί θεότητες τις οποίες αναγνώριζαν και λάτρευαν και οι Αθηναίοι. Ο Σπαρτιάτης είναι αυτός που, κατά πάσα πιθανότητα κλείνει το έργο υμνώντας την Αθηνά, πολιούχο θεά της Αθήνας, που όμως λατρευόταν και στη Σπάρτη ως Αθηνά «χαλκίοικος»: «Ύμνησε τη θεά την πιο δυνατή, που όλους τους νικά, τη θεά με το χάλκινο σπίτι».

πηγή

Χάρηκα που το θέατρο (θερινό σινεμά) ήταν κατάμεστο.. χάρηκα που ήταν γεμάτο οικογένειες (μαζί με τα παιδιά τους).. δέν χάρηκα που στα διπλανά καθίσματα ήταν δύο νεοέλληνες και συζητούσαν συνεχώς (και δέν μπορούσα να ακούω τους ηθο-ποιούς).. χάρηκα όταν είπαν να φύγουν στη μέση του έργου (μιά και δεν ήταν του επιπέδου τους) να πάνε για καφέ σε παρακείμενη καφετέρια..
δέν χάρηκα με την τιμή του εισητηρίου (24 ευρώ)..


Επίλογος δικός μου..

Μιά και τόσα χρόνια μας κυβερνούν (παγκοσμίως) ανέραστοι, καραγκιόζηδες, ανδρείκελα, υποτακτικοί, γλύφτες, του συστήματος των πολυεθνικών.. μήπως λέω.. θα ήταν καλύτερα να επανέλθουμε στην γυναικοκρατούμενη -μητριαρχική- κοινωνία?
και να αφήσουμε τον θεό Ερωτα να κυβερνάει άπαντες?


προσεχώς, ανάλυση του τί είναι Ερωτας..

συγχωρείστε μου το κούνημα της μηχανής, αλλά με το ζόρι κρατιόμουν απο τα γέλια..

Έλεγα..

να γράψω κάτι να γελάσουμε..

είχα αυτή την διάθεση χθές..

μα ανοίγοντας το ιστολόγιο μου, πήγα στην λίστα των αγαπημένων μου μπλόγκ..

θυμήθηκα πως είχα κάνει σχόλιο σε προηγούμενη ανάρτηση στο ιστολόγιο ΑΣΠΑΣΤΟΣ..

οφείλω να ομολογήσω οτι η συγκεκριμένη ανάρτηση με ισοπέδωσε..
μου θύμισε πολλά..
ένα παρελθόν σε μιά περίοδο της ζωής μου γεμάτη ανακατατάξεις, γεμάτη ταξίδια, γεμάτη Στιγμές..
σε όλα αυτά, είχα έναν Δάσκαλο, που μέρα με την μέρα σμίλευε και διαμόρφωνε αυτό που γινόμουν.. που επέλεξα να γίνω..

δέν έμαθα ποτέ το όνομα αυτού, μέχρι την επίσκεψή μου στο συγκεκριμένο ιστολόγιο..
έκλαψα σαν μικρό παιδί.. και πάλι το κάνω τώρα..............

..........παύση...........


πόσο επηρεάζουν οι σκέψεις κάποιων, τον Τρόπο κάποιων άλλων ε;
πόσες φορές ζητούσα να επιστρέψουν εκείνες οι Στιγμές..
να πιάσω ξανά να διαβάσω κι άλλα "ΦΑΞ"..
μάταια όμως περίμενα..
έφυγε ο Δάσκαλος..
ο μαθητής, μικρός και α-σήμαντος, έμεινε πίσω..
προσπάθησε να καταλάβει, γιατί να χαθεί έτσι ξαφνικά ο Δάσκαλος..
που ομόρφαινε τόσο τον κόσμο.. που τα έκανε όλα τόσο μαγικά..
πόσες φορές σκεφτόμουν πόσο καλύτερος θα ήταν ο κόσμος αν όλοι ακολουθούσαν τον Δάσκαλο.. στην Σκέψη, στον Λόγο, στον Τρόπο..
πέρα απο τις αναζητήσεις μου σε άλλα πεδία, αναζητούσα τον Δρόμο, στον Λόγο και τον Τρόπο..

θέλω να πώ, ένα μεγάλο ευχαριστώ στην ΦΥΡΔΗΝ ΜΙΓΔΗΝ που μου γνώρισε έστω και αργά εκείνον τον Ανθρωπο.. τουλάχιστον να ξέρω ποιόν να ευχαριστώ και να μνημονεύω όταν θυμάμαι ποιός με έπλασε.. άλλο ένα δάκρυ ξεφεύγει.. συγνώμη..

.....παύση.....

διαβάστε λοιπόν..

κάτι που δέν έγραψα εγώ..
κάτι που έγραψε ο Δάσκαλος.. μέσα μου..
εγώ απλά το κυοφόρησα..

"πόσο με γεμίζει το να σου κρατώ το χέρι σφιχτά και να χαιδεύω τα μαλλιά σου..
παιδί γίνομαι στην θέα του κορμιού σου..
γίνεται θερινό σινεμά..
τα μαλλιά σου κισσοί που τυλίγουν τις μάντρες του..
ταινίες που αγάπησα τα μάτια σου..
κι εγώ, ροκανίζοντας το τελευταίο πόπ κόρν, τσαλακώνω το παρελθόν μου μέσα στην αδειανή σακούλα και το πετάω στα σκουπίδια..
σστ!
το έργο αρχίζει πάλι και δεν θέλω να το χάσω.."

απο την ανάρτηση της Δευτέρας 12 Ιανουαρίου 2009

-Δάσκαλε.. στο χρωστούσα τούτο το "ΦΑΞ"-

ευχαριστώ ξανά.. εσένα ΦΥΡΔΗΝ ΜΙΓΔΗΝ.. και τον Δάσκαλο..

ΑΘΑΝΑΤΟΣ!

storyteller