Το βιβλίο που δεν έβρισκε φτερά..

Μιά φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα μικρό βιβλίο..

ο συγγραφέας του το αγαπούσε όσο και το παιδί του..
μα έτσι κι αλλιώς ήταν παιδί του πνευματικό.. έτσι είναι τα βιβλία..

ιδιαίτερα εκείνα τα βιβλία που έχουν ΚΑΤΙ να πούν..
κάτι, το οποίο είναι κρυφό για τους αμύητους, όμως φανερό για όλα τα παιδιά του κόσμου..

φωτο απο εδώ

έτσι λοιπόν, το βιβλίο, έψαχνε να βρεί τα φτερά του για να πετάξει..
ο συγγραφέας, το έδωσε σε Φίλους που αγαπούσε, πώς θα εμπιστευόταν άλλωστε κανείς το παιδί του σε έναν άγνωστο αν δεν τον αγαπάει?

εκείνοι που το διάβασαν, του έλεγαν τα καλύτερα λόγια..
ο συγγραφέας, αναρωτιόταν: "τότε για ποιόν λόγο δεν βάζουν φτερά στο βιβλίο μου οι πεταλωτές βιβλίων"?
η απάντηση ήρθε απο έναν άλλο συγγραφέα..
μεγάλο συγγραφέα, όχι σαν τον δικό μας, που ούτε εμπειρία έχει ούτε γνωρίζει τους πεταλωτές βιβλίων..

του είπε λοιπόν, ο κύριος Όμηρος..

"φύλαξε το το βιβλίο, να περάσει η κρίση και μετά να το βγάλεις.. μην χαθεί και είναι κρίμα..
δεν σε γνωρίζουν οι πεταλωτές βιβλίων γι αυτό δεν είναι σίγουροι για τα βήματα που θα κάνει το βιβλίο σου"..

έτσι έμεινε να τον ακούει ο δικός μας συγγραφέας τον κύριο Όμηρο, ο οποίος συνέχισε:

"εντυπωσιάστηκα με αυτό που διάβασα.. έχεις ταξιδέψει σε όλη την Γή?" ρώτησε..

"όχι, μα με την μικρή μου Φαντασία και την δική μου πραγματικότητα, έφτασα στα πέρατα του κόσμου" απάντησε ο δικός μας συγγραφέας..

απο κείνον τον διάλογο, πέρασε καιρός, κάμποσοι μήνες και ο συγγραφέας μας, μετά απο αναζήτηση, βρήκε κάποιους ιππότες που ζούσαν κι εκείνοι σε ένα παράλληλο σύμπαν όπως αυτός κι ένας απο δαύτους του βρήκε μια νεράιδα, που του είπε πως κι εκείνη πεταλώνει βιβλία..

έτσι, της έδωσε το βιβλίο του εκείνος κι εκείνη του υποσχέθηκε πως μετά απο λίγο καιρό, το βιβλίο του θα πετάξει..

φωτο απο εδώ

βουρκώνει ο συγγραφέας..
όχι τότε, μα τώρα που τα γράφει..


καλοί μου φίλοι, το βιβλίο-παιδί μου, θα πετάξει..
ήρθε η ώρα του..
να το αγκαλιάσετε γιατί απο τα παιδιά μαθαίνουμε.. πιστέψτε με..

φωτό απο εδώ

θα με θυμηθείτε..

δεν μπορεί να έχει άδικο ο κύριος Όμηρος..

περισσότερα θα πούμε προσεχώς..



υγ: εδώ, κλικ είχα κάνει μια νύξη για το βιβλίο που έγραφα..
τίτλος του, "ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΓΗΣ"..

να είστε όλοι πάντα καλά..!

Ευρύνοος, ο τρελός του χωριού..

Οι ασκητές..

σχώρα με μάνα μου,
 ασκήτεψα στα δάση με τις βελανιδιές,
 πλάι στα αρχαία χαλάσματα και στων ποταμιών τις άκρες..
στην πέτρα ασκήτεψα μάνα μου, που την ελούζει ο ήλιος..
στην θάλασσα την αλμυρή,
 που τρώει σαν σαράκι, τα σκαριά που ξεχάστηκαν στο κορμί της..

εκεί ασκήτεψα..
 και στις ράχες των βουνών παρέα με τ'αγρίμια..
στα σύννεφα ασκήτεψα μάνα μου, που γιομάτα με την βροχούλα,
 έσκαγαν να την αδειάσουν στην στέρφα γή ν'ανθίσει..
ψηλά στα άγια όρη ασκήτεψα, μονάχος μοναχός μου..
στις λυγαριές και τις καρυές και σ'ολα κείνα τα ζωντανά τα δέντρα..
που τις λιγοστές στιγμές που μου χάρισε ο Δημιουργός, μου έπιασαν κουβέντα..

 μάνα, κοίτα με, σε απογοητεύω..
με τους ανθρώπους δεν κατάφερα ποτέ να ασκητέψω..
πάντα επίθετα μας έσερναν στη λιγοστή ζωή μας..
τρελοί κι αλλαφροίσκιωτοι είμασταν για τους άλλους..

όσο κι αν με επαίδεψα, το απλό δεν μπόρεσα..
να ασκητέψω μ'άλλους..

φωτο απο εδώ

© Ευρύνοος ο τρελός του χωριού

 24-2-2014

Οι χυμοί των ανθρώπων..

είναι γνωστό απο τους αγρότες παλιότερα και απο τους ειδικούς επιστήμονες πρόσφατα,πως τα δέντρα πρέπει να κλαδεύονται ή να κόβονται ή να φυτεύονται, αναλόγως των χυμών τους..

αναλόγως τις φάσεις της Σελήνης, όμως, λειτουργούν και οι χυμοί των δέντρων και των ανθρώπων..

η Σελήνη και ο Ήλιος είναι καθοριστικοί παράγοντες για την ανάπτυξη της ζωής και κατ'επέκταση των ανθρώπων..

τα παλιά χρόνια, την εποχή των αγροτικών πληθυσμών, και παλιότερα, οι άνθρωποι γεννιούνταν (με την έννοια της σύλληψης) στο φώς του Ήλιου..

αυτός είναι ένας βασικός κανόνας, όμως κάθε κανόνας, έχει και τις εξαιρέσεις του..

έτσι, κάμποσοι εξ αυτών, γεννιούνταν υπο την επιρροή της Σελήνης.

ανέφερα πρίν, την φράση "βασικός κανόνας" λόγω του ότι ιδιαιτέρως τις Κυριακές τα ζευγάρια συνευρίσκονταν στο φώς του Ήλιου και όχι μόνο..

Κυριακή = sun-day =μέρα του Ήλιου.

έτσι γίνονταν οι Ηλιογέννητοι, παιδιά γεννημένα στο Φώς..

στο φώς, ζευγάρωναν όσοι λάτρευαν ο ένας τον άλλο.. δεν είχαν ανασφάλειες και απολάμβαναν τις στιγμές του Έρωτα..

ας σκεφτούμε κάτι..

να ζείς με κάποιον που δεν επιθυμείς..

θα προσπαθούσες να κάνεις έρωτα στο σκοτάδι, μακριά απο το φώς, σαν να ξεπλένεις την ντροπή, λές και το φώς θα σε έκρινε για τις πράξεις σου..

επίσης στο σκοτάδι, ζευγάρωναν και τα "παράνομα ζευγάρια"..

την νύχτα που όλοι κοιμούνται, κάποιοι γλυστρούν στο σκοτάδι για να συνευρεθούν με το αντικείμενο του πόθου τους..

στο σκοτάδι λοιπόν, ζευγάρωναν κείνοι που δεν ποθούσαν τον σύντροφο τους, είτε οι "παράνομοι", είτε οι ανασφαλείς (με το σώμα τους, με το παρουσιαστικό τους).

έτσι γεννιόνταν οι Φεγγαρογέννητοι..

άλλοι πανέμορφα παιδιά, άλλοι σκοτεινοί σαν την νύχτα..

κι απο αυτούς, στο πέρασμα του χρόνου, οι γενιές μεταλλάσονταν αναλόγως της κράσης τους, όπως λέμε ιδιοσυγκρασία..

τα Ηλιογέννητα παιδιά, αν τύχαινε να ζευγαρώσουν μεταξύ τους, σχεδόν πάντα ζευγάρωναν στο φώς, σαν να το κουβαλούσαν στο DNA τους.

φωτο απο εδω

καταλαβαίνει κανείς, πώς οι χυμοί των ανθρώπων σε σχέση με τον Ήλιο και την Σελήνη συμβάλουν στην εξέλιξη του είδους..

Ευρύνοος, ο τρελός του χωριού..