Ο τρελος του χωριου

Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2009

Η λάσπη και η ομορφιά..

Κι αν βλέπω την ομορφιά τί μ'αυτό..

ο Μίδας έπιανε χρυσάφι στα πάντα..
μέχρι που δέν μπορούσε να αγγίξει αγαπημένα του πρόσωπα..

ευχή και κατάρα..
έτσι κι εγώ..

αγγίζω την Αγάπη, την Ομορφιά..
μου κάνει καλό;

πληγές και πάνω που κλείνουν νέες έρχονται..
κι όμως, πόσο δυναμώνεις με αυτές..

ζηλεύει κάποιος;
χμ.. ας το βίωνε να δούμε..

πόσες φορές θα μετάνιωνε..
πόσες φορές θα είχε την δύναμη να ξανασηκωθεί απο τις λάσπες..

πόσες;

η Ιερά Μέθη καλά κρατεί εντός μου!

κάποιοι είπαν οτι η ζωή έχει λάσπες και ομορφιές..
εγώ βλέπω και τις λάσπες για ομορφιές..

την τρέλα μου μέσα..

έλα τα όργανααααααα!!!!!!

μην μπερδεύεστε..
ζήστε..
κανείς δέν έχει συμβόλαιο διαρκείας..
ζήστε..
υπάρχει λόγος..
πέστε κάτω.. ξανασηκωθείτε..
έτσι νοιώθεις ΖΩΗ!!

σκέφτομαι την αποστασιοποίηση..
μήπως ήρθε η ώρα;

ίσως...

storyteller

Σάββατο 10 Οκτωβρίου 2009

Οι εντιμότατοι Φίλοι μου..

Ω ναι!

υπήρξαν..

υπάρχουν..

και θα υπάρξουν..

απο μικρός είχα καλή παρέα..

μεγάλωσα με την Μάρμω..

έφυγε 19 ετών.. (σε βαθιά γεράματα)

αργότερα είχα τον Φλάφυ..

(ο πιό αγαπημένος)

έφυγε 2 ετών χτυπημένος απο κάλα αζάρ..

είχα τον Σόκ..

(λάτρευε τα βουνά)

τον ονόμασα έτσι, απο το τρέμουλο που έκανε όταν ανακάλυπτε κάποιο πουλί κρυμένο σε θάμνο..
αργότερα έμαθα οτι στα Αλβανικά, "σόκ" σημαίνει "φίλος"..
έφυγε 3 ετών όταν πήδηξε απο την μάντρα του σπιτιού και τον πάτησε αυτοκίνητο..

έχω τον Άδη..

(εδώ είναι κουτάβι)

η ονομασία, λόγω του μεγέθους και του παρουσιαστικού του..
δυστυχώς, αρρώστησε με καρκίνο στο πόδι..
τώρα είναι 12 ετών.. αρκετά γέρος πιά..

όλοι τους, μοναδικοί για μένα..
καθένας ξεχωριστός..
για διαφορετικούς λόγους..

με μιά αδυναμία στην Μάρμω.. γιατί μεγαλώσαμε μαζί.. απο τα 13 μου μέχρι τα 32 μου..

με μιά αδυναμία στον Φλάφυ.. γιατί μου μιλούσε.. κι εγώ εκείνου..

με μιά αδυναμία στον Σόκ.. γιατί μου μουρμούραγε.. αλήθεια..

με μιά αδυναμία στον Άδη.. γιατί μας φυλάει απο κάθε κακό.. με αυτοθυσία..

κανένα τους δέν ήξερε να κυκλοφορεί σε κίνηση..
πάντα στα βουνά παρέα γυρνούσαμε..
το σπίτι ήταν σε ερημιά..
κι ακόμη είναι..

τι να πώ για τους μεγάλους πρωταγωνιστές της ζωής μου;
που ήταν πάντα δίπλα μου;
χωρίς να περιμένουν τίποτα απο μένα, παρά μόνο ένα χάδι κι ένα παιχνίδι μαζί τους;

τι να πώ;