Έρημος..

Νιώθω να βρίσκομαι στην έρημο. 

Διαβάζω συνεχώς, θα έχουμε εμφύλιο. 

Θα έχουμε? 

Δεν έχετε προσέξει μάλλον πως ήδη έχουμε εμφύλιο. 

Διαβάστε μονάχα σχόλια και αναρτήσεις και θα διαπιστώσετε πως λούζουν οι μεν τους δε.

Προδότες, σκατόψυχοι, φασίστες, ρατσιστές, άθεοι, ένθεοι, όλοι "καλοπροαίρετοι".

Κι εγώ ανάμεσα στους μεν και τους δε, να ψελλίζω με την ελάχιστη δύναμη που μου απομένει. 

Δεν είμαι φασίστας, δεν είμαι προδότης, δεν είμαι σκατόψυχος, δεν είμαι άθεος. 

Είμαι άνθρωπος. 

Όμως βλέπω πως βρίσκομαι ανάμεσα σε κτήνη. 

Με την ίδια ευκολία κάποιος που θέλει να προσφέρει βοήθεια σε αλλοδαπούς, λεει σκατόψυχους τους χριστιανούς. 

Με την ίδια ευκολία που κάποιος θέλει να βοηθήσει Έλληνες, λέει προδότες τους υπόλοιπους.

Το κράτος, ρίχνει ξύλα και λάδι σε αυτή την φωτιά, μια και βολεύει για τα σχέδια της παγκόσμιας τάξης. 

Κάποιοι λίγοι, προσπαθούμε να καταλάβουμε πως μπορούμε να βγούμε από τούτη την έρημη από ανθρώπους, γη.

Στα άκρα οι Έλληνες, όπως πάντα. 

Χωρισμένοι οι Έλληνες, όπως πάντα. 

Τυφλωμένοι από μίσος για τους "άλλους", όπως πάντα. 

Δεν υποστηρίζω ακρότητες, είναι χάλια. 

Όμως όταν κάποιος θέλει να βοηθήσει και μπορεί, ας βοηθήσει, είτε Έλληνες, είτε αλλοδαπούς. 

Όταν κάποιος βοηθά και κάποιος του προσδίδει χαρακτηρισμούς, να σκέφτεται να μην έρθει ποτέ στην θέση εκείνου που δέχεται βοήθεια. 

Έχει σημασία τι θεό πιστεύει ο έχων ανάγκη?

Έχει σημασία τι θεό πιστεύει ο δίνων βοήθεια? 

Έχει σημασία αν έρχεται από πόλεμο,  φτώχεια η αναζητώντας μια καλύτερη τύχη? 

Έχει σημασία αν έρχεται να σε πολεμήσει. 

Έχει σημασία αν έρχεται να σε καταστρέψει. 

Έχει σημασία αν έρχεται ως εχθρός. 

Μέχρι να δεις όμως τι ρόλο παίζει, παίξε τον ρόλο του ανθρώπου. 

Αν αποδειχτεί πως η καλοσύνη σου πήγε στράφι, τουλάχιστον θα έχεις κάνει το καθήκον σου ως άνθρωπος. 

Κι αν όλα πάνε στραβά, τότε κάνε το καθήκον σου σαν Έλληνας. 

Το μίσος μόνο μίσος γεννά. 

Η καλοσύνη, μπορεί να λιώσει σίδερα.

 

Μέσα στην έρημο, ψάχνω την όαση. 

Παλεύω κι εγώ με τα δικά μου τέρατα. 

Κάποτε τα καταφέρνω, κάποτε με νικούν. 

Αν δείτε ποτέ να με νικούν, να μου θυμίζετε την όαση. 

Καλημέρα σας!

Ευρύνοος, ο τρελός του χωριού. 

Δεν καταλαβαίνω..

Δεν καταλαβαίνω αλήθεια, πως γίνεται να το βλέπω μόνο εγώ και κάμποσοι ακόμα.
Δεν καταλαβαίνω πως γίνεται να αυτοκαταστρεφόμαστε και να λειτουργούμε σαν να μην τρέχει τίποτα.

Πως γίνεται ας πούμε, χιλιάδες χρόνια συνεχόμενα, οι άνθρωποι να τα κατάφερναν δίχως να διαταράξουν το περιβάλλον και σήμερα να το καταστρέφουν συστηματικά.
Τι περιμένουν αλήθεια?
Ότι θα τους προσφέρει πάντα?
Ότι είναι δίχως αντίκρισμα όλα αυτά που κάνουν?
Δεν καταλαβαίνουν πως κάποια μέρα όλος αυτός ο χάρτινος πύργος θα καταρρεύσει?

Ζούμε στην εποχή του "υπέρ".
Υπεραλίευση, υπερκαταναλωτισμός, υπερτίμηση και υπερεκτίμηση!

Δεν υπάρχει κάτι βασικό που είχαν οι άνθρωποι εδώ και χιλιάδες χρόνια.

ΜΕΤΡΟ!

Αυτός ο κόσμος είναι καταδικασμένος να αποτύχει.
Εγώ ίσως να λείπω και να μην προλάβω να το δω.
Το ίδιο και εσείς.

Να πως λειτουργούν.
"Αφού εγώ θα λείπω, τι με νοιάζει?"
Φτάσαμε να μην σκεφτόμαστε τα παιδιά!
Την συνέχεια την δική μου και την δική σας!

Δεν μετριούνται όλα με χρήμα και νούμερα.
Αν δεν αλλάξει το μοντέλο αυτό του δυτικού "πολιτισμού", μετράτε την αντίστροφη μέτρηση..

Καληνύχτα σας!

Ευρύνοος, ο τρελός του χωριού.

https://vimeo.com/130279788

Χρονοταξίδι!

Αλήθεια, όταν ακούω κάτι τέτοια, νιώθω να ταξιδεύω στον χρόνο και στον χώρο.
Δεν υπάρχω εδώ.
Απομονώνω την εικόνα του καλλιτέχνη από το εξωτερικό περιβάλλον και βαζω ότι φόντο θέλω εγώ.
Την αγορά, έναν δρόμο στο δάσος, πετρόχτιστα κάστρα, πλάι στην αιώνια θάλασσα!

Αλήθεια, οι άνθρωποι έχουμε καταφέρει το ταξίδι στον χρόνο μέσα από την τέχνη!

Πάρτε παράδειγμα αυτόν τον καλλιτέχνη του δρόμου, αποκόψτε νοητικά την εικόνα του και μεταφερθείτε στην εποχή που εκείνος πρεσβεύει.
Η θεατρικότητα, η κίνηση, η εικόνα του, είναι εκείνης της μαγικής εποχής, που οι δράκοι δεν βρίσκονταν μονάχα στα παραμύθια, αλλά και στις διηγήσεις των storytellers, γύρω από την φωτιά.
Οι πριγκίπισσες έβγαιναν κρυφά να συναντήσουν τον ιππότη τους.
Οι οικογένειες ήταν ενωμένες σαν γροθιά.
Οι άνθρωποι ίδρωναν πάνω στην γη και τρώγαν τους καρπούς της.

Μα να σας αφήσω να απολαύσετε το ταξίδι!
Συγχωρείστε με για τον βερμπαλισμό μου!

Καλησπέρα σας!

Υγ:μπορεί τα χρόνια να περνούν, οι άνθρωποι όμως δεν αλλάζουν.
Έστω κι αν πέρασαν οι μέρες, εύχομαι καλή χρονιά σε όσους απέμειναν ζωντανοί!

Ευρύνοος, ο τρελός του χωριού.

https://youtu.be/KMX2bmtS_TE