Τι φταίει?

Προσπαθώ να κατανοήσω καιρό τώρα τί πάει στραβά..
νιώθω πολλές φορές οτι καθε προσπάθεια πάει χαμένη..
οι άνθρωποι, έχουν πάρει λάθος δρόμο.. ταμπουρώθηκαν στα θέλω τους και στο σπίτι τους, δίχως να υπάρχει Αδελφοσύνη, Αγάπη, Αλληλεγγύη..

Βλέπω τα όσα συμβαίνουν στην γειτονική μου Κερατέα..




να πώ οτι δέν στενοχωριέμαι θα είναι ψέμα..
να πώ οτι τα κανάλια προβάλουν το θέμα όπως του πρέπει θα είναι ψέμα..
σε ποιά δημοκρατία άραγε ζώ;
σε ποιά χώρα που υπηρέτησα άραγε ζώ;

λυπάμαι..

επεισόδια που έλαβαν χώρα στην μαρτυρική Κερατέα..

 σε κάποιο σημείο του βίντεο, ένας γέροντας προσπάθησε να πάει στο σπίτι του και τον πέταξαν κάτω..
 εξηγούσε επανειλημμένως οτι προσπαθεί να πάει σπίτι του λέγοντας στα "όργανα της τάξης" ΜΕΝΩ ΕΔΩ!!!

ξυλοκόπησαν γυναίκες..
έσυραν γερόντους..
έκαψαν, κλώτσησαν, τρομοκράτησαν..
αν ΑΥΤΟΙ είναι οι προστάτες της κοινωνίας, συγνώμη αλλά εγώ, αισθάνομαι εντελώς απροστάτευτος..

εδώ πάλι, το παράλογο δίνει την θέση του στην Λογική..

ΞΥΛΟ ΚΑΙ ΦΥΛΑΚΗ ΣΤΟΥΣ ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ!!!

προφανώς, τα ψυχολογικά του "οργάνου" υπερβαίνουν τις ικανότητές του..
(επανέρχεται το ερώτημα λοιπόν, περνούν ψυχολογικά τέστ τα "όργανα"???)

έχω καιρό να "μιλήσω"..
δέν ήθελα..
ήθελα να απέχω..
όμως φτάνει η σιωπή που επέβαλα στον εαυτό μου..

επανέρχομαι.. επιστρέφω..

βλέπω ειδήσεις και αναφέρουν οτι οι μολότωφ και οι κουκουλοφόροι δέν γίνεται να αλλάξουν την πορεία της "ανάπτυξης"..
"ΒΆΦΤΙΣΑΝ ΕΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΧΩΡΙΟ ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΥΣ ΚΑΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ.."
έτσι σας έμαθαν φερέφωνα ε???

ΞΕΧΑΣΑΝ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΟΥΝ ΟΜΩΣ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΚΡΙΝΕΙ ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΧΥΤΑ ΣΤΟ ΟΒΡΙΟΚΑΣΤΡΟ ΚΕΡΑΤΕΑΣ..ΦΩΝΑΞΤΕ ΤΟ ΠΑΝΤΟΥ.. Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΔΕΝ ΚΡΥΒΕΤΑΙ..

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ (κλικ)

μήν γελιέστε, δέν έχει να κάνει με την νομιμότητα των πράξεων των χωρικών της Κερατέας..
έχει να κάνει με την ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ..

με την διευκόλυνση των εργολάβων..
με την καταστολή του λαού..
με την δημιουργία εντυπώσεων της κοινωνίας έναντι ενός χωριού..

ΑΙΣΧΟΣ!

δέν έχω εποσκεφτεί την Κερατέα στα επεισόδια..
δέν είμαι ρίψασπις..
δέν τολμώ να πάω..
είμαι τόσο πράος άνθρωπος, όσο και ΠΑΡΑΝΟΪΚΑ νευρικός με το ΑΔΙΚΟ..

γι αυτό, για το καλό όλων δέν πάω..

χάθηκε η Λογική, χάθηκε η Δημοκρατία, χάθηκε η Παιδεία πάνω απ'όλα..


δίχως Παιδεία, οι "μπάτσοι" μένουν "μπάτσοι" και όχι γνήσια όργανα της Τάξης και της Ασφάλειας..

γι αυτό το θέμα θα είναι η επόμενη ανάρτησή μου όμως..
η Παιδεία σκοτώνεται συστηματικά στην Ελλάδα..


υγ: μόλις πληροφορούμαι οτι έρχονται νέες αλλαγές..
διαβάστε εδώ..κλικ (καλή πρωταπριλιά)
όσα ο Κόσμος έχει να βιώσει έρχονται.. πείτε με τρελό..
μα αυτός είναι ο "τίτλος" μου..

να είστε όλοι καλά Φίλοι μου..

Η Μητέρα των Μαχών κι ένα daiquiri

Πρίν απο κάποια χρόνια, διάβαζα ένα βιβλίο του αγαπητού μου συγγραφέα Θανάση Νικολάου..
τίτλος, το τέταρτο βασίλειο..


σε ένα σημείο του βιβλίου, περιγράφει μία ερωτική σκηνή..
έθιμο απο την Κούβα..
για να φτάσουν στην ερωτική πράξη οι δυό εραστές, πρώτα γίνεται μία μορφή μάχης..
ενώ η ερωτική επιθυμία ξεκίνησε να εκδηλώνεται με τον πληθυντικό αριθμό (όπως είπα σε προηγούμενη ανάρτησή μου), το ζευγάρι έφτασε στο φιλί..
στο φιλί που απογείωσε τις αισθήσεις τους..
κατόπιν, έφτασε η στιγμή που επιτέλους θα παραδίνονταν στην ερωτική πράξη..

έμειναν λοιπόν μόνο με τα γυμνά κορμιά τους..
εκείνη έβαλε έναν δίσκο να παίζει ξέφρενο ρυθμό απο την Κούβα, την χώρα που γεννήθηκε..
έμοιαζε να μην επικοινωνεί με το περιβάλλον..
βρισκόταν σε μία κατάσταση έκστασης..
κι όμως αυτός ο ξέφρενος χορός σταμάτησε ταυτόχρονα με το τέλος του δίσκου..
τον κοίταξε προκλητικά. τον τράβηξε πάνω της και τον παρέσυρε να γείρουν στο κρεβάτι. ο Άρης, πίστεψε πως έφτασε η στιγμή που θα γινόταν δική του. εκείνη όμως τον απώθησε πάλι..
πέταξε το τελευταίο υπόλειμμα ρούχου που σκέπαζε το καλλίγραμμο κορμί της. το ίδιο είχε κάνει κι εκείνος. στο αυτόματο πικαπ έπαιζε ένας ακόμη δίσκος με κουβανέζικη μουσική.
η Μάρσα, επηρεασμένη απο τον χορό της, απο την μουσική της πατρίδας της, ήθελε να δοθεί στον αγαπημένο της σύμφωνα με τα αρχέγονα έθιμα της φυλής της..ο άντρας έπρεπε να παλέψει, να επιδείξει την δύναμη του, την κυριαρχία του, να την πάρει με τη βία..
με τον τρόπο της, έδειξε στον Άρη τι ακριβώς ζητούσε..
η Μάρσα έπαιζε, ήθελε να παρατείνει τη στιγμή της μεγάλης απόλαυσης, τη στιγμή που θα δινόταν στον αγαπημένο της..
συνέχιζε να παλεύει μαζί του με μια δύναμη που εκείνος ποτέ δέ φανταζόταν πως μπορούσε να διαθέτει μία λεπτοκαμωμένη κοπέλα σαν την Μάρσα..
την ώρα που πίστευε ο Άρης πως είχε νικήσει και πως έφτανε η η πολυπόθητη στιγμή, αυτή ξεγλυστρούσε κι άρχιζε ένας νέος γύρος αγώνα..

Κάποια στιγμή, εξουθενωμένη απο τα φιλιά, τα χάδια του και την υπεράνθρωπη προσπάθεια που κατέβαλλε, αφέθηκε στην αγκαλιά του..

(να προσθέσω οτι με αυτόν τον τρόπο, η ερωτική επιθυμία γίνεται πολλαπλάσια της αρχικής..)

το κείμενο είναι απο το προαναφερθέν βιβλίο..
μην φαντάζεστε οτι είναι ένα απλό ρομαντικό βιβλίο..
τον παρακολουθώ χρόνια σε κάθε συγγραφικό του έργο και είμαι θαυμαστής του..
μάλιστα σε ένα απο τα πρώτα του έργα, "είδα" στον ήρωα του, εμένα!
ναι..περιέγραφε τις εμπειρίες και τον τρόπο ζωής μου!!
απο τότε, έχω υποσχεθεί να τον συναντήσω κάποια στιγμή να μιλήσουμε..

τώρα το daiquiri που κολλάει..
χμ..
της προηγούμενες μέρες, είχε πολλή ζέστη και στην δουλειά καήκαμε..
μου δημιουργήθηκε λοιπόν να πιώ ένα daiquiri φράουλα..!
ήρθαν λοιπόν στο σπίτι ανέλπιστα φράουλες..!
λές και κάποιος εκεί ψηλά με ακούει..!!!

σήμερα λοιπόν, έφτιαξα το ποτάκι μου..





συνταγή:
30 ml bacardi
15 ml λικέρ φράουλα

χυμό μισού λάϊμ

μιάμιση κουταλιά γλυκού ζάχαρη ψιλή (για να διαλυθεί καλά)

πάγο τρίμμα η ολόκληρα παγάκια, σχεδόν όσο χωράει το ποτήρι

τα βάζουμε όλα στο μπλέντερ και καλή μας απόλαυση!!!

'Ταξιδεύοντας" first class..

Όταν γεννήθηκα ούτε που φανταζόμουν πώς θα είναι το ταξίδι..
άλλος ταξιδεύει με πλοίο φορτηγό κι άλλος first class που λέμε..
βέβαια, εξαρτάται το μέσον που διαθέτει ο καθείς..

ας πούμε, είναι και θέμα στιγμής..
εκείνης της στιγμής που μένει χαραγμένη στην μνήμη..
Αυτή είναι η σημαντική στιγμή θα έλεγα..

ένα πρωινό 6μιση η ώρα ας πούμε δίπλα στο ποτάμι,να πίνεις τον καφέ σου στην σκηνούλα σου..
μιά πανσέληνο, αγκαλιά με την σύντροφο σου, να πίνετε το κρασί της Ιεράς Μέθης..
μιά ματιά όλο νόημα, να ξυπνάνε μέσα σου τα άγρια πάθη..
ένα κλεφτό φιλί, στα σκαλοπάτια, έτσι για καληνύχτα..
ένα malt ουίσκυ κι ας είναι απο το μπουκάλι, δίχως κρυστάλινα ποτήρια, παρέα με ένα καλό πούρο Αβάνας..
ένα κολατσιό στην εξοχή με τυρί και ντομάτα..
ένα βλέμμα που χάθηκε στο ντεκολτέ της κοκκινομάλλας στο μετρό..
μιά κουβέντα με άλλους παρά-ξενους ανθρώπους για κείνα που κανείς άλλος δέν μιλά..
μιά κουβέντα σε ένα καφενεδάκι με ένα γέροντα να σου λέει ιστορίες του χωριού..
ο πληθυντικός αριθμός, που κρύβει επιμελώς -ή και όχι- την επιθυμία για έρωτα δίχως οι πολλοί να το καταλαβαίνουν..
ο ενικός της Φιλίας..
ο ενεστώτας που δηλώνει υπόσχεση που δέν πραγματοποιήθηκε ποτέ..
το μέλλον που πάντα το φανταζόμαστε όμορφο..
η μάχη που γίνεται πρίν τον Έρωτα.. (γι αυτήν θα σας μιλήσω στο επόμενο θέμα μου)
και το σημαντικότερο..
το ταξίδι της Σκέψης..
τι σου είναι το μέσο τελικά..
εκεί στηρίζονται ΟΛΑ..
έχεις γρήγορο και σταθερό μέσο?
θα πάς μακριά, εκεί που λίγοι πάνε..
δέν έχεις?
τι κρίμα, ποτέ δέν θα μάθεις τα θαυμαστά του κόσμου τούτου..

αυτό είναι ταξίδι first class..

τα μικρά και τα μεγάλα..
στιγμές που χαράχτηκαν στο νού..

ένα φαξ στο εαυτό μου.. και σε σάς..

Ευρύνοος ο Τρελός του χωριού..


(συμπαθάτε με που δέν μπαίνω στα φιλικά μου ιστολόγια, μα δέν έχω χρόνο εύκολα όπως πρώτα, όμως είστε πάντα στην σκέψη και στην καρδιά μου)

storyteller